Newcastle United

We zitten bij Newcastle United - Chelsea.

De man voor me heeft een BlackBerry in zijn hand. Ik kan meelezen met de sms die hij net heeft ontvangen. Het is een scherm vol, en na wat scrollen nog een scherm.

Een sms van zijn geliefde. Ik lees dat ze bij hem wil zijn, en dat ze samen horen te zijn. En dat het niet alleen om de seks gaat.

Daarna symbolen van kusjes en hartjes.

Ik kijk naar de man. Hij is grijs, achter op het hoofd kaal, en niet erg verzorgd.

Hij start met een antwoord, maar het spel schreeuwt om zijn aandacht. Hij typt en kijkt weer op, typt en kijkt op. Als er staat: "i love youxxx" drukt hij op send.

Newcastle wint met 3-2 van het grote Chelsea.

Dochters

Het is vroeg en rustig op de ijsbaan. Terwijl ik mijn schaatsen aantrek luister ik naar een man die zijn dochtertjes instrueert. Zelf draagt hij een snel schaatspak van een vereniging uit Ter Aar, en klapschaatsen aan de voeten. De meisjes zijn in het roze, met wantjes, en blosjes op de wangen. "Goed luisteren naar wat de meester zegt", zegt de man, en de meisjes knikken. "Ga maar snel, hij staat te wachten."

De meisjes stommelen richting de baan, waar inderdaad een jongen in een felgeel trainingsjack staat te kijken. "En denk eraan wat we geoefend hebben, hè? Naar de zijkant afzetten, en blijven glijden!", roept de vader. De woorden 'blijven' en 'glijden' houdt hij extra lang aan, en hij beweegt zijn armen beurtelings in een vloeiende beweging naar voren. Bij het ijs aangekomen glijdt één van de meisjes onderuit, maar de jongen in het gele jack houdt haar nog net op tijd aan haar hand omhoog.

Op de parkeerplaats zie ik ze weer. Vader gooit de tassen in de auto. Terwijl hij naar het voorportier loopt begint een van de meisjes te zingen: "Jingle bell, jingle bell, jingle all the way, iedereen kan voetballen, behalve PSV!"

Rondje

Ik liep een rondje, tussen kerst en oud en nieuw, om de twee voetbalterreinen in de buurt. Ik droeg een trainingspak. Langs een molentje met daaromheen een groep ganzen, kwam ik bij het eerste complex. De parkeerplaats was vol, maar ik kon geen mens ontdekken.

Bij de buren, de tweede voetbalclub, was de plantsoenendienst bezig. Langs veld 3 stond een karretje volgeladen met takken. In de schuur was iemand aan het rommelen.

Op het kunstgrasveld stonden twee keepers. Erg professioneel was het niet. De bal klonk zacht en bij een geschoten penalty zag ik de keeper wegduiken - als in: schuilen voor de bal.

Ik kwam aan de andere kant van het eerste voetbalterrein. Tussen de bomen door zag ik een jongen alleen, midden op het veld. De bal bewoog zich snel tussen zijn twee voeten, tik-tik-tik-tik. Hij trainde zijn techniek, maar ik zag hem constant hoopvol om hem heen kijken: waar blijft de rest?

Ik liep nog een rondje. Ook de tweede keer was hij alleen. Hij schoot wat verveeld op doel.

Vijftien

Het is een jongen van 15 die twittert. Daar zijn er erg veel van. Ik raak wel eens verzeild op zo'n profiel - jongens uit de buurt van vroeger die groter worden en zich ook online gaan manifesteren. Wat opvalt is dat die groep twittert alsof ze aantekeningen maken voor een dagboek:

"Lekker gefitnesst."

"Thuis."

"Luie zondag."

"Home alone."

Dit zijn tweets van Bob. Hij is ook vijftien. Van de week baalde hij, openlijk op Twitter: 'Wel jammer hele week geen training...'

Bob voetbalt. Donderdag werd bekend dat hij toegevoegd werd aan de gehavende selectie van Fortuna Sittard, voor de uitwedstrijd tegen AGOVV.

"Morgen mag ik mee met het 1ste tegen agovv! Vet..."

Felicitaties stroomden binnen. Al kent nog niet iedereen de aanvaller Bob Vankan uit de jeugd van Fortuna.

"Danke, en trouwens het is Vankan haha"

Ook zijn vrienden wensten hem succes voor de volgende dag.

"Danke, maar ik zie je morgen nog bij rapport ophalen"

Maar een dag later, op vrijdag, ging het mis:

"Helaas.. mag niet mee van knvb, moet 16 zijn #Jammer"

Wederom leefde Twitter met Bob mee. Hij bleef rustig: "Haha kin neet opins sneller 16 weure he haha"

Smeets

Hij droeg een lichtblauw overhemd met daarover een groot lichtbruin-gelig gilet. Veel grijs en veel koptelefoon rond het hoofd. Mart Smeets zat alleen, middenin de studio van Radio 1.

Hij presenteerde Langs de Lijn, een avond bekervoetbal. Volgens NOS-directeur Jan de Jong was de vorige keer dat Smeets dit deed lang geleden: 1979.

Via de webcam zag ik Mart Smeets door het draaiboek bladeren.

De tune begon, het lampje van de microfoon ging aan, Smeets bewoog zijn hand op het ritme van de muziek en glimlachte even: hij had zin. Echt zin.

Toen ging het mis.

Nou ja, mis. Frank Wielaard vertelde vanuit Deventer over Go Ahead Eagles tegen PEC Zwolle terwijl Smeets gebaarde naar de regie en riep: 'uitslagen'. Hij tikte op zijn borst terwijl de kreet hoorbaar was, zo door de uitzending.

Nadat Wielaard klaar was, begon Mart met de uitslagen van gisteren.

Toen kwam er "muzika" (Smeets) en praatte hij even bij met de regie. Je leek iets van verontschuldiging te zien, omdat hij zomaar door de uitzending naar de regie riep. Maar ach. Wat maakte het allemaal uit. Het was de woensdag voor Kerst, en er was een avond bekervoetbal.

De hele uitzending lag een pennetje in de rechterhand. Smeets dronk een Pickwickthee.

Excessen

De kranten, de clubs, de trainers, de mensen op kantoor, de mensen op tv: iedereen vindt het vooral ongelooflijk wat er is gebeurd. En de KNVB gaat bekijken of de aanpak van excessen kan worden verbeterd. Het probleem is, de normale cultuur op de voetbalvelden en in de stadions is op sommige plaatsen zo extreem geworden, dat pas de werkelijk absurde gevallen tot de excessen worden gerekend.

Afgelopen vrijdag werd Heracles-speler Vejinovic het veld uitgestuurd. Hij zou ‘lul’ gezegd hebben tegen de scheidsrechter. Na de wedstrijd verschafte zijn trainer Bosz echter uitleg: hij had niet ‘lul’ gezegd, maar ‘je lult’. Er was dus slechts sprake van een misverstand. Haha, pech voor Vejinovic. Het kan aan mij liggen, maar misschien moet ‘je lult’ óók geen acceptabele opmerking zijn tegen een scheidsrechter. En ik weet dat ‘je lult’ niets voorstelt vergeleken met wat er verder wordt gezegd in de eredivisie, en helemaal in de lagere regionen, laat staan op de tribunes in de stadions, maar het geeft aan hoe ver we met zijn allen in de voetbalwereld zijn afgedwaald. Er zijn zat sporten waar je zelfs na een wegwerpgebaar meteen straf krijgt, dus waarom zou het voetbal anders zijn?

En iederéén heeft boter op zijn hoofd, ik ook. Als een scheids een paar jaar geleden had gehoord wat ik (nu nog net zacht genoeg) riep, had ik ook in het huidige klimaat met rood kunnen vertrekken. En ook in het stadion ben ik vaak genoeg los gegaan op de scheidsrechter. Als ik dat al doe, en niemand zegt er wat van, wat mogen we dan verwachten van jochies uit achterstandswijken?

Ja, maar wat doe je eraan, niks toch? Nou, ik denk het wel. Als niemand iets doet gebeurt er sowieso niets. Iedereen kan nadenken wat hij of zij kan doen. Spreek met je team af dat niemand nog protesteert bij de scheids of grens, behalve de aanvoerder (en die in normale bewoordingen).  En KNVB, kijk eens niet naar de excessen, maar naar wat gewoon is geworden. Kijk eens naar andere sporten. Ja, voetbal is een volkssport, maar dat betekent juist dat de bond en de clubs een opvoedende taak hebben. En begin bovenaan, bij de idolen die elke week op tv te zien zijn in de Eredivisie. Durf wereldwijd het voorbeeld te geven: protest door iemand anders dan de aanvoerder is direct geel. Waarom niet? Als kinderen hun voorbeelden zich zien gedragen zijn we al een stuk verder. Clubs: laat alle jeugdspelers verplicht wedstrijdjes fluiten. In het hockey schijnt dit al te gebeuren, waarom niet in het voetbal? Dan ervaart iedereen hoe moeilijk het is om scheidsrechter te zijn. Ouders, trainers, supporters, spelers: doe normaal, spreek elkaar aan, ga lekker voetballen.

In den ban van Abe

Het regent en het is november. Hollandser kan het niet.

De Volkskrant pakt uit met het voetbalnostalgie-evenement In den ban van Abe. Ook Menno Pot, standaardvoer voor vrijdag, schrijft erover. Ik zit op m'n werk.

Al dagen van tevoren zie ik journalisten op Twitter in de stemming komen. Journalisten vinden dat leuk. Ik zag het ook eens bij het schaatsen gebeuren. Er stond een World Cup op het programma, maar iedereen was druk met een onderling toernooitje dat ze deden. 

Zou er iemand, op de hele campus waar ik rondloop, weten van Abe? Van wat zich afspeelt in Haarlem. 

Op Twitter lees ik mee en zie ik het allemaal voorbij komen. Vanaf de voorbereidingen en voorpret: foto van hoe de lijnen getrokken worden, een nog lege tribune, een bus die naar Haarlem rijdt, een briefje met een opstelling. En mededelingen dat de geluidsboxen kraken, aanmoedigingen.

Het scherm met de hashtag #indenbanvanabe loopt de hele dag vol.

's Avonds lees ik in het Haarlems historisch voetbaltijdschrift De Roodbroek en een vriend die wel in Haarlem was, doet verslag. 

Ik was meer in den ban van Abe dan ik ooit was geweest.