Vijftien

Het is een jongen van 15 die twittert. Daar zijn er erg veel van. Ik raak wel eens verzeild op zo'n profiel - jongens uit de buurt van vroeger die groter worden en zich ook online gaan manifesteren. Wat opvalt is dat die groep twittert alsof ze aantekeningen maken voor een dagboek:

"Lekker gefitnesst."

"Thuis."

"Luie zondag."

"Home alone."

Dit zijn tweets van Bob. Hij is ook vijftien. Van de week baalde hij, openlijk op Twitter: 'Wel jammer hele week geen training...'

Bob voetbalt. Donderdag werd bekend dat hij toegevoegd werd aan de gehavende selectie van Fortuna Sittard, voor de uitwedstrijd tegen AGOVV.

"Morgen mag ik mee met het 1ste tegen agovv! Vet..."

Felicitaties stroomden binnen. Al kent nog niet iedereen de aanvaller Bob Vankan uit de jeugd van Fortuna.

"Danke, en trouwens het is Vankan haha"

Ook zijn vrienden wensten hem succes voor de volgende dag.

"Danke, maar ik zie je morgen nog bij rapport ophalen"

Maar een dag later, op vrijdag, ging het mis:

"Helaas.. mag niet mee van knvb, moet 16 zijn #Jammer"

Wederom leefde Twitter met Bob mee. Hij bleef rustig: "Haha kin neet opins sneller 16 weure he haha"

Smeets

Hij droeg een lichtblauw overhemd met daarover een groot lichtbruin-gelig gilet. Veel grijs en veel koptelefoon rond het hoofd. Mart Smeets zat alleen, middenin de studio van Radio 1.

Hij presenteerde Langs de Lijn, een avond bekervoetbal. Volgens NOS-directeur Jan de Jong was de vorige keer dat Smeets dit deed lang geleden: 1979.

Via de webcam zag ik Mart Smeets door het draaiboek bladeren.

De tune begon, het lampje van de microfoon ging aan, Smeets bewoog zijn hand op het ritme van de muziek en glimlachte even: hij had zin. Echt zin.

Toen ging het mis.

Nou ja, mis. Frank Wielaard vertelde vanuit Deventer over Go Ahead Eagles tegen PEC Zwolle terwijl Smeets gebaarde naar de regie en riep: 'uitslagen'. Hij tikte op zijn borst terwijl de kreet hoorbaar was, zo door de uitzending.

Nadat Wielaard klaar was, begon Mart met de uitslagen van gisteren.

Toen kwam er "muzika" (Smeets) en praatte hij even bij met de regie. Je leek iets van verontschuldiging te zien, omdat hij zomaar door de uitzending naar de regie riep. Maar ach. Wat maakte het allemaal uit. Het was de woensdag voor Kerst, en er was een avond bekervoetbal.

De hele uitzending lag een pennetje in de rechterhand. Smeets dronk een Pickwickthee.

Excessen

De kranten, de clubs, de trainers, de mensen op kantoor, de mensen op tv: iedereen vindt het vooral ongelooflijk wat er is gebeurd. En de KNVB gaat bekijken of de aanpak van excessen kan worden verbeterd. Het probleem is, de normale cultuur op de voetbalvelden en in de stadions is op sommige plaatsen zo extreem geworden, dat pas de werkelijk absurde gevallen tot de excessen worden gerekend.

Afgelopen vrijdag werd Heracles-speler Vejinovic het veld uitgestuurd. Hij zou ‘lul’ gezegd hebben tegen de scheidsrechter. Na de wedstrijd verschafte zijn trainer Bosz echter uitleg: hij had niet ‘lul’ gezegd, maar ‘je lult’. Er was dus slechts sprake van een misverstand. Haha, pech voor Vejinovic. Het kan aan mij liggen, maar misschien moet ‘je lult’ óók geen acceptabele opmerking zijn tegen een scheidsrechter. En ik weet dat ‘je lult’ niets voorstelt vergeleken met wat er verder wordt gezegd in de eredivisie, en helemaal in de lagere regionen, laat staan op de tribunes in de stadions, maar het geeft aan hoe ver we met zijn allen in de voetbalwereld zijn afgedwaald. Er zijn zat sporten waar je zelfs na een wegwerpgebaar meteen straf krijgt, dus waarom zou het voetbal anders zijn?

En iederéén heeft boter op zijn hoofd, ik ook. Als een scheids een paar jaar geleden had gehoord wat ik (nu nog net zacht genoeg) riep, had ik ook in het huidige klimaat met rood kunnen vertrekken. En ook in het stadion ben ik vaak genoeg los gegaan op de scheidsrechter. Als ik dat al doe, en niemand zegt er wat van, wat mogen we dan verwachten van jochies uit achterstandswijken?

Ja, maar wat doe je eraan, niks toch? Nou, ik denk het wel. Als niemand iets doet gebeurt er sowieso niets. Iedereen kan nadenken wat hij of zij kan doen. Spreek met je team af dat niemand nog protesteert bij de scheids of grens, behalve de aanvoerder (en die in normale bewoordingen).  En KNVB, kijk eens niet naar de excessen, maar naar wat gewoon is geworden. Kijk eens naar andere sporten. Ja, voetbal is een volkssport, maar dat betekent juist dat de bond en de clubs een opvoedende taak hebben. En begin bovenaan, bij de idolen die elke week op tv te zien zijn in de Eredivisie. Durf wereldwijd het voorbeeld te geven: protest door iemand anders dan de aanvoerder is direct geel. Waarom niet? Als kinderen hun voorbeelden zich zien gedragen zijn we al een stuk verder. Clubs: laat alle jeugdspelers verplicht wedstrijdjes fluiten. In het hockey schijnt dit al te gebeuren, waarom niet in het voetbal? Dan ervaart iedereen hoe moeilijk het is om scheidsrechter te zijn. Ouders, trainers, supporters, spelers: doe normaal, spreek elkaar aan, ga lekker voetballen.

In den ban van Abe

Het regent en het is november. Hollandser kan het niet.

De Volkskrant pakt uit met het voetbalnostalgie-evenement In den ban van Abe. Ook Menno Pot, standaardvoer voor vrijdag, schrijft erover. Ik zit op m'n werk.

Al dagen van tevoren zie ik journalisten op Twitter in de stemming komen. Journalisten vinden dat leuk. Ik zag het ook eens bij het schaatsen gebeuren. Er stond een World Cup op het programma, maar iedereen was druk met een onderling toernooitje dat ze deden. 

Zou er iemand, op de hele campus waar ik rondloop, weten van Abe? Van wat zich afspeelt in Haarlem. 

Op Twitter lees ik mee en zie ik het allemaal voorbij komen. Vanaf de voorbereidingen en voorpret: foto van hoe de lijnen getrokken worden, een nog lege tribune, een bus die naar Haarlem rijdt, een briefje met een opstelling. En mededelingen dat de geluidsboxen kraken, aanmoedigingen.

Het scherm met de hashtag #indenbanvanabe loopt de hele dag vol.

's Avonds lees ik in het Haarlems historisch voetbaltijdschrift De Roodbroek en een vriend die wel in Haarlem was, doet verslag. 

Ik was meer in den ban van Abe dan ik ooit was geweest.

Revalideren

Ik drukte de wekker twee keer weg. Ik repareerde een raam. Deed alle was van een week. Vouwde het op. En verschoonde het bed.

Ik maakte croissants. Draaide een plaat. Keek naar de regen buiten.

Ik deed boodschappen. Haalde een doekje over het aanrecht. Las een boek.

Ik hing een nieuw douchegordijn op. Deed de lege batterijen in de recyclebak. Nam een stapel post door.

En ik wachtte op een smsje van de jongens.

3-0 verloren.

Revalideren is niks.

Groot

Vorige week is het mij, op mijn werk notabene, eens temeer duidelijk geworden dat de mensen die niet van voetbal houden iets belangrijks missen, dat het ons past medelijden met hen te hebben.

Op maandag werd NAC-trainer John Karelse ontslagen. Al snel volgde een mail van mijn collega. Hij schreef dat hij down was. Het voetbal was weliswaar slecht geweest, maar John was zijn jeugdheld. Hij had zelfs ooit nog eens keepershandschoenen van hem gehad, zo groot dat zijn hele onderarm erin paste. Keeperhandschoenen van de keeper van NAC! Geld voor een opvolger zou er wel niet zijn, maar hij zou straks toch even langskomen om op mijn whiteboard een lijst mogelijke opvolgers op te stellen.

Donderdag: een andere collega vertelt dat zijn zoontje, tien jaar oud, op woensdagavond na een half uurtje Ajax naar bed moest. In de rust was hij, de collega, bij het bed van zijn zoon gaan kijken. Op een aai over de bol werd niet gereageerd, maar toen hij zacht "1-1" zei, zat de jongen meteen rechtop in bed: "Echt?!"

Op vrijdag, de werkweek bijna afgelopen, komt mijn baas de kamer binnen. Zwijgend veegt hij het whiteboard schoon, pakt een zwarte stift en schrijft, in klassiek 4-3-3: Lamprou, Indi, Matthijsen, De Vrij, Clasie, Leerdam, Immers, Schaken, Pelle, Verhoek. Ik voeg toe in het rood: Vermeer, Blind, Moisander, Alderweireld, Van Rhijn, Poulsen, Eriksen, Schöne, Babel, De Jong, Sana. De baas zegt: "Tot maandag," en verlaat de kamer.

Voetbal is niet alleen de grootste sport omdat het zo mooi is, het is ook de mooiste sport omdat het zo groot is.

Topvoetballer

"Ik weet niet, ben je topvoetballer?"

De dokter kijkt me aan. Graaft hij in zijn geheugen? Of kijkt hij altijd zo naar een patiënt?

Ik lig op een bank. Een voet in een schoen, de ander ontbloot. Smal, geel, hier en daar nog blauw. Het gips dat net verwijderd is, ligt op een aanrecht achter hem. Daarboven hangt een groot beeldscherm, gevuld met twee foto's van mijn rechtervoet die vier weken geleden gemaakt zijn. Ik zie de foto's voor het eerst. En zie de breuk die toen geconstateerd werd, na een trap op het voetbalveld.

Op mijn arm zit een watje met daaroverheen een stuk tape. Om het bloed te stelpen dat net is afgenomen. Iets met controle. De ingevulde vragenlijst ligt nog in mijn schoot.

"Uhm, nee. Niet echt", zeg ik.

"Oke, dan gewoon nog paar weken rust. Eerst een paar keer even trainen. En bij je eerste wedstrijd als wissel beginnen he."

Lach. Hand. Groet.