Stemmen

Het enige dat ik weet van voetbal en verkiezingen is dat André Ooijer zo de politiek in kan.

Op het WK 2010 maakte de NOS een filmpje - het duurde 1 minuut en 10 seconde, want meer viel er blijkbaar niet te zeggen over dit onderwerp - waarin de vraag werd gesteld of de verkiezingen wel een beetje leefden bij de spelers van Oranje. Ook toen stemden we namelijk voor een nieuwe Tweede Kamer.

Sander Boschker verontschuldigde zich. Zijn vrouw was op vakantie, dus zij kon nu niet voor hem stemmen. En hij had het niet zo veel gevolgd.

"Wat vind je nu belangrijk in NL?", werd er gevraagd.
Ooijer: "Alles. Dat ze het goed doen, dat het duidelijk is, een eenheid uitstralen naar buiten toe wat er allemaal moet gebeuren."

Verder wilde hij er niet over praten op tv, want voor je het weet word je onderwerp van gesprek.

Boschker wilde nog wel iets kwijt over Wilders: "Naar mijn mening heeft die man een paar steekjes los in z'n hoofd."

Ryan Babel - inderdaad, het waren de grote jongens van het Nederlands Elftal die meededen aan het interview - zei nog dat het belangrijk is dat de beste partij wint. Welke dat voor hem was, liet hij in het midden. Misschien degene die het beste voetbal speelt.

Ik heb tot diep in de nacht liggen wachten of ik nog iets zou horen van voetballers en de verkiezingen - het kwam niet.

Zomer

Ik fiets langs de gracht. Twee jongetjes kijken naar het water. Er ligt een bal in. Er middenin. En ook nog eens in de bocht, daar waar de gracht het allerbreedst is.

Ik fiets door - je moet niet alles willen oplossen in het leven - en vraag me af hoe die bal er juist hier in kwam. Zie je al kleine kinderen spelen bij de grachten, dan toch zeker niet met een bal.

Maar het is goed nieuws: er wordt gevoetbald!

En dat is niet zomaar wat, in deze zomer. Juli was een droevige maand. ‘Nat en koel’, concludeerde het KNMI (wat moeten we zonder?). Maar mocht augustus net zo slecht worden, maakt u zich vooral geen zorgen.

Tijdens een van die sombere julidagen, een enorme plensbui trok voorbij, zat ik achter een bureau en keek troosteloos de grijze middag in. Op mijn scherm lichtte een tweet op: “Bij mij in de buurt gezien: 4 kinderen die aan het voetballen zijn met een paraplu in de hand.”

Een foto was niet nodig. Ik zag het direct.

Terug uit Kharkov

Ik zag niet uit naar mijn terugkeer op het werk. Steeds weer zou ik moeten vertellen hoe het in de Oekraïne was geweest. "Ja, nee, inderdaad, die wedstrijden vielen wel tegen." Ik voelde me haast persoonlijk verantwoordelijk. "Nee, ik weet het ook niet, wat er nou allemaal aan de hand is, met Huntelaar en Van der Vaart enzo." Pfff.

Al snel wordt mijn vrees bewaarheid. Ik sta nog maar in de lift of daar heb je de secretaresse al: "Ik heb er natuurlijk geen verstand van, maar die Van Persie bakte er echt helemaal niks van." Ja, denk ik, dat kan dan wel zo zijn, maar dan mag jij dat nog niet zeggen.

 Gelukkig word ik al snel verlost: vergadering. Ik ga naast de baas zitten, die kan me toch moelijk tijdens de vergadering vragen wie ik vind dat de nieuwe bondscoach moet worden. En toch, ik kan het niet helpen, dwalen mijn gedachten al snel af naar het voetbal. Het gaat, zoals vaker, over dat ene moment.

 Als Robben nou gewoon om die Casillas heenloopt...

Noordwijk

Er zijn er honderden van, overal in het land: een wedstrijdje waarbij een profclub een amateurclub bezoekt in de voorbereiding. Wij zijn bij Noordwijk - Ajax. Het moet een zomeravondpotje worden, aan de lijn met een biertje en zonnetje.

Maar het is koud en regent.

Naast het hoofdveld staat de bus van Ajax. Er staat groot '31' op. De gasten worden aangekondigd als "de 31-voudig landskampioen AFC AJAX". De dug-out is te klein voor de Amsterdammers. Langs de lijn staan bijna twintig stoelen voor wisselspelers en staf. De eerste helft speelt Ajax 2, jonge jongens. In de zestigste minuut komen er negen nieuwe spelers in van de hoofdmacht.

Er staan jochies uit Noordwijk langs de kant die commentaar geven: "We moeten niet gaan voetballen, want dan verliezen we." Zelfs als de amateurclub probeert niet te voetballen, en in te zakken, combineert Ajax er doorheen. 8-0.

Er wordt geklapt voor doelpunten, maar de supporters en fans zijn zelf ook nog in de voorbereiding. Geen liedjes, vlaggen of vuren.

Achter het doel gelooft de plaatselijke jeugd het wel en speelt zelf een potje. Alsof Ajax niet meer het grote Ajax is.

Mooiste moment is de 86e minuut. De keeper van Noordwijk peert een bal over de zijlijn. Ajax-coach Frank de Boer staat op van zijn stoel en legt de bal nonchalant stil. Alsof hij zijn jongens wil zeggen: zo, jongens, zo doe je dat.

Finale

Twee jaar geleden, toen Nederland de WK-finale verloor van Spanje, moest ik inchecken in een hotel in Madrid. De receptionist grijnsde: 'Ah, Holanda, bienvenido'. Als troost kregen we een kamer met uitzicht op het plein waar de Spaanse spelers gehuldigd werden. Vanuit onze kamer keken we neer op krioelend Spanje. Meer konden we op dat moment niet voor Nederland betekenen.

Ik gunde de Spanjaarden niets, in weer een finale. Helaas waren de Italianen even machteloos als wij destijds op ons balkon. De blessure van Motta was nog het minst pijnlijk van de hele avond.

Ik zag de wedstrijd in HD. Ik kon de snorharen tellen van de buschauffeur die het Spaanse team traint. In de pauze kon ik de mee-eters van Jan van Halst door zijn grime heen zien, de kringen onder zijn ogen waren net zo duidelijk als de cirkels die hij om middenvelders tekent.

Zo kon ik ook de woede bij Balotelli prachtig zien. In praten en denken toonde hij zich eerder al geen groot talent maar tot verliezen bleek hij helemaal niet in staat. Zijn gorillalichaam had alle dreiging verloren. Daar kon zelfs dat gekke plukje haar niets aan veranderen. De medaille die hij omgehangen kreeg leek te zwaar voor zijn nek.

Italië verloor terecht. Dat zag zelfs ik, als niet-kenner. Met hun schoolpleintjes voetbal, vol getik-tik-tik maakten de Spanjolen het zelfs voor de TV-kijker onmogelijk de bal te volgen.

Terwijl iemand ‘Spanje’ in de beker freest, worden alle Spaanse voetbalzonen en –dochters het veld op gedragen. Champagne en sentiment. Even zwaaien naar de camera, deze overwinning is voor jou kleine Juan. Walgelijk natuurlijk maar in ieder geval altijd nog stijlvoller dan Diederik Samson, die hoopt te winnen door zijn kindjes.

Toch, het is pas na al deze uitbundigheid dat het pijnlijkste moment van de avond zich voordoet. Als het Spaanse koningshuis haar elftal bejuicht, houden twee spelers schielijk de Catalaanse vlag achter de beker. Ze doen het voorzichtig, maar toch, ze doen het. Medespelers gebaren de vlag snel weg te stoppen maar het al te laat. De koning heeft het gezien. Het levert het vreemde beeld op van een trotse vorst die juicht en op zijn lip bijt tegelijkertijd.

Door: Jelmer

Nabeschouwing

Na de wedstrijd moet de tv direct uit van de gastheer. Ik ben op bezoek en heb dus niets in te brengen. Dan maar naar huis. Op straat is het druk. Gelaten. Eigenlijk een prima sfeer.

Thuis geen tijd, volgende dag geen tijd, en pas om half acht ’s avonds denk ik weer aan Oranje, als ik op de hoek van de straat een man bezig zie de vlaggetjes van het huis te halen.

Even denk ik dat ik alle nabeschouwingen aan me voorbij kan laten gaan. Geen interview, geen analyse en geen krantenartikelen meer terugkijken. Doorleven. Ik heb er niet eens tijd voor, want Spanje-Kroatië staat al weer op het punt te beginnen.

Maar het moet: nos.nl. Het eerste filmpje dat ik zie heet: 'Van der Vaart trekt aan broek Sneijder'.

Toen alles nog leuk was. Toen er nog gespeeld werd alsof er vertrouwen was.

Ik schrik bij de beelden van Van Marwijk. Een man die zichzelf niet is: schreeuwt, klaagt, vloekt, en zelfs de vierde man opzoekt om te zeggen dat het geen overtreding was waar de scheids voor floot – zinloos.

Na de wedstrijd – als alles verloren is – loopt hij met Mark van Bommel die de hand voor zijn mond houdt tijdens het praten, zodat geen liplezer er achter kan komen wat hij zegt.

Van Marwijk neemt de moeite niet eens. Iedereen mag zien dat hij er klaar mee is.

Ik heb mijn laptop dichtgeklapt.

BAAS/FLAPDROL

Het is een heel makkelijk spel en we spelen het geregeld. Een speler komt in beeld, een  verslaggever noemt een naam en wij geven het oordeel: goed of fout.

Deze labels worden in verschillende bewoordingen naar de beeldbuis geschoten. Goed is: Wat een 'BAAS!'/'HELD!'/'KONING!'. Fout is: Wat een 'NERD!'/'LUL!'/'FLAPDROL!'. Of, 'die kan er echt geen klote van.'

Het is het hele leven terugbrengen naar zeer behapbare proporties - ook wel eens lekker.

Vaak zijn we het eens, en we herhalen onze eigen woorden tot in den treure. Je ziet immers je favoriete club wel vaker spelen, dus inmiddels weet ik wel zo'n beetje wat de rest van a of b vindt. Maar dat doet er niet toe. Lekker schreeuwen naar de TV, daar gaat het om.

De linksback van PSV, Erik Pieters, valt vaak in de tweede categorie: fout. Niet radicaal, maar toch. Er zit geen geur of smaak aan die jongen. Kleurloos.

Met zijn enkelblessure in het achterhoofd discussieerden we dan ook - ver voor er bekend was of hij het toernooi zou halen - wie zijn vervanger moest worden. En hoewel de spoeling dun is, treurden we er nooit over. Die Pieters, ach, die vent ('flapdrol') hoeft niet mee hoor, naar het EK.'

Tot van de week het nieuws kwam, via Twitter. Pieters meldde vanuit het ziekenhuis. "Slecht nieuws gekregen van prof. van Dijk. Geen kans op EK. #stillcantbelieveit Thnx voor alle berichten #love"

We waren even stil. Best een goede jongen, die Pieters.