dinsdag 18 september 2012
Borussia Dortmund - Ajax op WhatsApp
- Zeeeeeeu lekker ontspannen die Bert!
> Oooooeeeeei
- Aaah christian scoor nou eens wat vaker
- Aaaaaaaaah
> Keepertje omslepen
> Omspelen, door te slepen
> Die lengte van Baab is toch wel fijn hoor, in europa
- Baab speelt als een baaaaas
- Zo
- Ik hoop dat ik nog kan slapen. Verhoogde hartslag
>Ze gaan winnen.
> Let maar op.
- Geloof er ook wel in.
- Heel voorzichtig
- Val erin teringbal!!!!
- Neeee!
> Belde ik jou nou? Excuus.
> Siempie zeg....!
- Miljoen kansen achter elkaar!!!
- Jeeeeeeuzes
> Mooie actie
> Kennnnisss!
> Nee joh! Wat een lul joh!
- Godv
- Jaaaaaaaaaaaa
> Nu winnen ze zeker!
> Hummeltje ha
- Pff, hoop dat dit goed gaat
> Nog lang
> Baab bij corners, zo fijn
- Baab is lekker beziiig
- Kenonne die tribune
> Duwtje :)
> Janken
- Tv uit frustratie uitgezet bij goal. Gaat nu wel weer. Erg jammer.
Duiding
"Hoe is de verkiezingsnederlaag van uw partij te verklaren?"
- "Wat je ziet is dat de VVD en de PvdA allebei rond de 40 zetels halen, een heel groot aantal, waar ik ze ook van harte mee wil feliciteren, en dat wij toch rond de 15 blijven steken."
"Ja, maar hoe kómt dat dan?"
- "Nou, wat je dus ziet is dat ondanks het verhaal dat wij hebben geprobeerd aan de kiezer over te brengen, dat dit niet gebracht heeft wat we ervan gehoopt hadden, en dat we niet veel hoger konden komen dan een zetel of 12-15. Tel je daarbij op de enorm hoge scores van de PvdA en de VVD..."
Zo ongeveer gingen de interviews na afloop van de verkiezingsuitslag van vorige week. Elke vraag om uitleg werd beantwoord met een beschrijving van wat er zojuist was gebeurd. Ja, dat hadden wij ook wel gezien. Het kwam me erg bekend voor, dit type vraaggesprek, maar het duurde even voor ik wist waarvan:
"Hoe is deze nederlaag te verklaren?"
"Ja, wat je ziet is dat zij snel op 1-0 komen, en dat het ons dan niet lukt om tegen te scoren. Als het dan 2-0 wordt weet je dat het moeilijk wordt. We maken dan nog knap de 2-1, maar als dan die laatste nog valt in de tweede helft, ja, dan is het een heel lastig verhaal."
"Ja, maar hoe kómt dat dan?"
"Nou, wat je dus ziet is dat we 2-0 achterkomen, wat natuurlijk altijd een lastige opgave is. Het is ook een sterke tegenstander. Die goal geeft je dan nog moed, maar na die 3-1 konden de jongens het niet meer opbrengen."
De angst om echt iets te zeggen grijpt steeds verder om zich heen.
vrijdag 14 september 2012
Stemmen
Het enige dat ik weet van voetbal en verkiezingen is dat André Ooijer zo de politiek in kan.
Op het WK 2010 maakte de NOS een filmpje - het duurde 1 minuut en 10 seconde, want meer viel er blijkbaar niet te zeggen over dit onderwerp - waarin de vraag werd gesteld of de verkiezingen wel een beetje leefden bij de spelers van Oranje. Ook toen stemden we namelijk voor een nieuwe Tweede Kamer.
Sander Boschker verontschuldigde zich. Zijn vrouw was op vakantie, dus zij kon nu niet voor hem stemmen. En hij had het niet zo veel gevolgd.
"Wat vind je nu belangrijk in NL?", werd er gevraagd.
Ooijer: "Alles. Dat ze het goed doen, dat het duidelijk is, een eenheid uitstralen naar buiten toe wat er allemaal moet gebeuren."
Verder wilde hij er niet over praten op tv, want voor je het weet word je onderwerp van gesprek.
Boschker wilde nog wel iets kwijt over Wilders: "Naar mijn mening heeft die man een paar steekjes los in z'n hoofd."
Ryan Babel - inderdaad, het waren de grote jongens van het Nederlands Elftal die meededen aan het interview - zei nog dat het belangrijk is dat de beste partij wint. Welke dat voor hem was, liet hij in het midden. Misschien degene die het beste voetbal speelt.
Ik heb tot diep in de nacht liggen wachten of ik nog iets zou horen van voetballers en de verkiezingen - het kwam niet.
Op het WK 2010 maakte de NOS een filmpje - het duurde 1 minuut en 10 seconde, want meer viel er blijkbaar niet te zeggen over dit onderwerp - waarin de vraag werd gesteld of de verkiezingen wel een beetje leefden bij de spelers van Oranje. Ook toen stemden we namelijk voor een nieuwe Tweede Kamer.
Sander Boschker verontschuldigde zich. Zijn vrouw was op vakantie, dus zij kon nu niet voor hem stemmen. En hij had het niet zo veel gevolgd.
"Wat vind je nu belangrijk in NL?", werd er gevraagd.
Ooijer: "Alles. Dat ze het goed doen, dat het duidelijk is, een eenheid uitstralen naar buiten toe wat er allemaal moet gebeuren."
Verder wilde hij er niet over praten op tv, want voor je het weet word je onderwerp van gesprek.
Boschker wilde nog wel iets kwijt over Wilders: "Naar mijn mening heeft die man een paar steekjes los in z'n hoofd."
Ryan Babel - inderdaad, het waren de grote jongens van het Nederlands Elftal die meededen aan het interview - zei nog dat het belangrijk is dat de beste partij wint. Welke dat voor hem was, liet hij in het midden. Misschien degene die het beste voetbal speelt.
Ik heb tot diep in de nacht liggen wachten of ik nog iets zou horen van voetballers en de verkiezingen - het kwam niet.
donderdag 2 augustus 2012
Zomer
Ik fiets langs de gracht. Twee jongetjes kijken naar het water. Er ligt een bal in. Er middenin. En ook nog eens in de bocht, daar waar de gracht het allerbreedst is.
Ik fiets door - je moet niet alles willen oplossen in het leven - en vraag me af hoe die bal er juist hier in kwam. Zie je al kleine kinderen spelen bij de grachten, dan toch zeker niet met een bal.
Maar het is goed nieuws: er wordt gevoetbald!
En dat is niet zomaar wat, in deze zomer. Juli was een droevige maand. ‘Nat en koel’, concludeerde het KNMI (wat moeten we zonder?). Maar mocht augustus net zo slecht worden, maakt u zich vooral geen zorgen.
Tijdens een van die sombere julidagen, een enorme plensbui trok voorbij, zat ik achter een bureau en keek troosteloos de grijze middag in. Op mijn scherm lichtte een tweet op: “Bij mij in de buurt gezien: 4 kinderen die aan het voetballen zijn met een paraplu in de hand.”
Een foto was niet nodig. Ik zag het direct.
Ik fiets door - je moet niet alles willen oplossen in het leven - en vraag me af hoe die bal er juist hier in kwam. Zie je al kleine kinderen spelen bij de grachten, dan toch zeker niet met een bal.
Maar het is goed nieuws: er wordt gevoetbald!
En dat is niet zomaar wat, in deze zomer. Juli was een droevige maand. ‘Nat en koel’, concludeerde het KNMI (wat moeten we zonder?). Maar mocht augustus net zo slecht worden, maakt u zich vooral geen zorgen.
Tijdens een van die sombere julidagen, een enorme plensbui trok voorbij, zat ik achter een bureau en keek troosteloos de grijze middag in. Op mijn scherm lichtte een tweet op: “Bij mij in de buurt gezien: 4 kinderen die aan het voetballen zijn met een paraplu in de hand.”
Een foto was niet nodig. Ik zag het direct.
dinsdag 17 juli 2012
Terug uit Kharkov
Ik zag niet uit naar mijn terugkeer op het werk. Steeds weer zou ik moeten vertellen hoe het in de Oekraïne was geweest. "Ja, nee, inderdaad, die wedstrijden vielen wel tegen." Ik voelde me haast persoonlijk verantwoordelijk. "Nee, ik weet het ook niet, wat er nou allemaal aan de hand is, met Huntelaar en Van der Vaart enzo." Pfff.
Al snel wordt mijn vrees bewaarheid. Ik sta nog maar in de lift of daar heb je de secretaresse al: "Ik heb er natuurlijk geen verstand van, maar die Van Persie bakte er echt helemaal niks van." Ja, denk ik, dat kan dan wel zo zijn, maar dan mag jij dat nog niet zeggen.
Gelukkig word ik al snel verlost: vergadering. Ik ga naast de baas zitten, die kan me toch moelijk tijdens de vergadering vragen wie ik vind dat de nieuwe bondscoach moet worden. En toch, ik kan het niet helpen, dwalen mijn gedachten al snel af naar het voetbal. Het gaat, zoals vaker, over dat ene moment.
Als Robben nou gewoon om die Casillas heenloopt...
Al snel wordt mijn vrees bewaarheid. Ik sta nog maar in de lift of daar heb je de secretaresse al: "Ik heb er natuurlijk geen verstand van, maar die Van Persie bakte er echt helemaal niks van." Ja, denk ik, dat kan dan wel zo zijn, maar dan mag jij dat nog niet zeggen.
Gelukkig word ik al snel verlost: vergadering. Ik ga naast de baas zitten, die kan me toch moelijk tijdens de vergadering vragen wie ik vind dat de nieuwe bondscoach moet worden. En toch, ik kan het niet helpen, dwalen mijn gedachten al snel af naar het voetbal. Het gaat, zoals vaker, over dat ene moment.
Als Robben nou gewoon om die Casillas heenloopt...
zondag 15 juli 2012
Noordwijk
Er zijn er honderden van, overal in het land: een wedstrijdje waarbij een profclub een amateurclub bezoekt in de voorbereiding. Wij zijn bij Noordwijk - Ajax. Het moet een zomeravondpotje worden, aan de lijn met een biertje en zonnetje.
Maar het is koud en regent.
Naast het hoofdveld staat de bus van Ajax. Er staat groot '31' op. De gasten worden aangekondigd als "de 31-voudig landskampioen AFC AJAX". De dug-out is te klein voor de Amsterdammers. Langs de lijn staan bijna twintig stoelen voor wisselspelers en staf. De eerste helft speelt Ajax 2, jonge jongens. In de zestigste minuut komen er negen nieuwe spelers in van de hoofdmacht.
Er staan jochies uit Noordwijk langs de kant die commentaar geven: "We moeten niet gaan voetballen, want dan verliezen we." Zelfs als de amateurclub probeert niet te voetballen, en in te zakken, combineert Ajax er doorheen. 8-0.
Er wordt geklapt voor doelpunten, maar de supporters en fans zijn zelf ook nog in de voorbereiding. Geen liedjes, vlaggen of vuren.
Achter het doel gelooft de plaatselijke jeugd het wel en speelt zelf een potje. Alsof Ajax niet meer het grote Ajax is.
Mooiste moment is de 86e minuut. De keeper van Noordwijk peert een bal over de zijlijn. Ajax-coach Frank de Boer staat op van zijn stoel en legt de bal nonchalant stil. Alsof hij zijn jongens wil zeggen: zo, jongens, zo doe je dat.
Maar het is koud en regent.
Naast het hoofdveld staat de bus van Ajax. Er staat groot '31' op. De gasten worden aangekondigd als "de 31-voudig landskampioen AFC AJAX". De dug-out is te klein voor de Amsterdammers. Langs de lijn staan bijna twintig stoelen voor wisselspelers en staf. De eerste helft speelt Ajax 2, jonge jongens. In de zestigste minuut komen er negen nieuwe spelers in van de hoofdmacht.
Er staan jochies uit Noordwijk langs de kant die commentaar geven: "We moeten niet gaan voetballen, want dan verliezen we." Zelfs als de amateurclub probeert niet te voetballen, en in te zakken, combineert Ajax er doorheen. 8-0.
Er wordt geklapt voor doelpunten, maar de supporters en fans zijn zelf ook nog in de voorbereiding. Geen liedjes, vlaggen of vuren.
Achter het doel gelooft de plaatselijke jeugd het wel en speelt zelf een potje. Alsof Ajax niet meer het grote Ajax is.
Mooiste moment is de 86e minuut. De keeper van Noordwijk peert een bal over de zijlijn. Ajax-coach Frank de Boer staat op van zijn stoel en legt de bal nonchalant stil. Alsof hij zijn jongens wil zeggen: zo, jongens, zo doe je dat.
Finale
Twee jaar geleden, toen Nederland de WK-finale verloor van Spanje, moest ik inchecken in een hotel in Madrid. De receptionist grijnsde: 'Ah, Holanda, bienvenido'. Als troost kregen we een kamer met uitzicht op het plein waar de Spaanse spelers gehuldigd werden. Vanuit onze kamer keken we neer op krioelend Spanje. Meer konden we op dat moment niet voor Nederland betekenen.
Ik gunde de Spanjaarden niets, in weer een finale. Helaas waren de Italianen even machteloos als wij destijds op ons balkon. De blessure van Motta was nog het minst pijnlijk van de hele avond.
Ik zag de wedstrijd in HD. Ik kon de snorharen tellen van de buschauffeur die het Spaanse team traint. In de pauze kon ik de mee-eters van Jan van Halst door zijn grime heen zien, de kringen onder zijn ogen waren net zo duidelijk als de cirkels die hij om middenvelders tekent.
Zo kon ik ook de woede bij Balotelli prachtig zien. In praten en denken toonde hij zich eerder al geen groot talent maar tot verliezen bleek hij helemaal niet in staat. Zijn gorillalichaam had alle dreiging verloren. Daar kon zelfs dat gekke plukje haar niets aan veranderen. De medaille die hij omgehangen kreeg leek te zwaar voor zijn nek.
Italië verloor terecht. Dat zag zelfs ik, als niet-kenner. Met hun schoolpleintjes voetbal, vol getik-tik-tik maakten de Spanjolen het zelfs voor de TV-kijker onmogelijk de bal te volgen.
Terwijl iemand ‘Spanje’ in de beker freest, worden alle Spaanse voetbalzonen en –dochters het veld op gedragen. Champagne en sentiment. Even zwaaien naar de camera, deze overwinning is voor jou kleine Juan. Walgelijk natuurlijk maar in ieder geval altijd nog stijlvoller dan Diederik Samson, die hoopt te winnen door zijn kindjes.
Toch, het is pas na al deze uitbundigheid dat het pijnlijkste moment van de avond zich voordoet. Als het Spaanse koningshuis haar elftal bejuicht, houden twee spelers schielijk de Catalaanse vlag achter de beker. Ze doen het voorzichtig, maar toch, ze doen het. Medespelers gebaren de vlag snel weg te stoppen maar het al te laat. De koning heeft het gezien. Het levert het vreemde beeld op van een trotse vorst die juicht en op zijn lip bijt tegelijkertijd.
Door: Jelmer
Ik gunde de Spanjaarden niets, in weer een finale. Helaas waren de Italianen even machteloos als wij destijds op ons balkon. De blessure van Motta was nog het minst pijnlijk van de hele avond.
Ik zag de wedstrijd in HD. Ik kon de snorharen tellen van de buschauffeur die het Spaanse team traint. In de pauze kon ik de mee-eters van Jan van Halst door zijn grime heen zien, de kringen onder zijn ogen waren net zo duidelijk als de cirkels die hij om middenvelders tekent.
Zo kon ik ook de woede bij Balotelli prachtig zien. In praten en denken toonde hij zich eerder al geen groot talent maar tot verliezen bleek hij helemaal niet in staat. Zijn gorillalichaam had alle dreiging verloren. Daar kon zelfs dat gekke plukje haar niets aan veranderen. De medaille die hij omgehangen kreeg leek te zwaar voor zijn nek.
Italië verloor terecht. Dat zag zelfs ik, als niet-kenner. Met hun schoolpleintjes voetbal, vol getik-tik-tik maakten de Spanjolen het zelfs voor de TV-kijker onmogelijk de bal te volgen.
Terwijl iemand ‘Spanje’ in de beker freest, worden alle Spaanse voetbalzonen en –dochters het veld op gedragen. Champagne en sentiment. Even zwaaien naar de camera, deze overwinning is voor jou kleine Juan. Walgelijk natuurlijk maar in ieder geval altijd nog stijlvoller dan Diederik Samson, die hoopt te winnen door zijn kindjes.
Toch, het is pas na al deze uitbundigheid dat het pijnlijkste moment van de avond zich voordoet. Als het Spaanse koningshuis haar elftal bejuicht, houden twee spelers schielijk de Catalaanse vlag achter de beker. Ze doen het voorzichtig, maar toch, ze doen het. Medespelers gebaren de vlag snel weg te stoppen maar het al te laat. De koning heeft het gezien. Het levert het vreemde beeld op van een trotse vorst die juicht en op zijn lip bijt tegelijkertijd.
Door: Jelmer
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
