In principe was het niet anders dan anders. Ik had alleen geen eieren in huis. Geen seks voor de wedstrijd, klein beetje zenuwachtig. Spullen klaarleggen, dan douchen, ontbijten. Eerst even de bal voelen, opwippen, hoog houden. Voelt okay.
Je denkt er wel meer over na. Je staat er bij stil. De plag onder die voetbalschoen is van toen. De voetbaltas ligt al acht maanden ongebruikt naast je kast. De tijgerbalsem altijd in het linkervakje. Het voelt vertrouwd. Die lange kousen in elkaar vouwen. Twee paar voetbalschoenen, twee schoenentasjes, één paar badslippers. Altijd hetzelfde liedje op repeat voor je weggaat.
Ik had trouwens niet verwacht dat dát het moment zou zijn dat de emotie je overmant. Ik kan ook niet zeggen of het blijdschap of angst was. Tranen bij de tijgerbalsem. Zou ook een goed boek zijn.
Straks doen alsof het niets met je doet. Koeltjes. Ander onderwerp aansnijden. De waarheid is anders. Je twijfelt. Gespannen. Zou die knie het houden?
Door: Maarten
woensdag 24 november 2010
Kaarten
Ooit verloren wij met 9-1. Dat was niet zo erg. Erger was dat bij de vijfde, zesde, zevende goal de keeper van de tegenstander er weinig zin meer in had en tegen de paal ging zitten. Met een biertje in zijn hand.
Zoiets gebeurde ook bij Ajax. Iker Casillas, keeper van Real Madrid, stond bij een 4-0 voorsprong rustig tegen de paal te leunen, te praten met een wisselspeler. Niet met een biertje in de hand, maar hij dronk wat uit een bidon.
Maar dat was niets. Veel pijnlijker was het feit dat Real al lang niet meer bezig was met de wedstrijd tegen Ajax. Xabi Alonso en Sergio Ramos pakten beide expres een tweede gele kaart, dus rood, door tijd te rekken bij een vrije trap, zodat zij de volgende wedstrijd geschorst zijn en met een schone lei aan de tweede ronde kunnen beginnen.
Trainer Jose Mourinho regisseerde dit toneelspel. Hij riep Alonso naar zich toe en met de hand voor de mond, zodat geen liplezer iets heeft aan het bestuderen van de beelden, legde hij Alonso op te treuzelen bij een vrije trap. Hij stuurde wisselspeler Dudek naar Casillas toe (bij de paal), die op zijn beurt Ramos op de hoogte stelde.
Real Madrid was bezig met maandag aanstaande, als Barcelona op het programma staat, en al lang niet meer met Ajax.
Als een vader die versuft op zijn horloge kijkt, terwijl zijn kinderen nog een keer willen proberen het parcours in de speeltuin af te leggen.
Zoiets gebeurde ook bij Ajax. Iker Casillas, keeper van Real Madrid, stond bij een 4-0 voorsprong rustig tegen de paal te leunen, te praten met een wisselspeler. Niet met een biertje in de hand, maar hij dronk wat uit een bidon.
Maar dat was niets. Veel pijnlijker was het feit dat Real al lang niet meer bezig was met de wedstrijd tegen Ajax. Xabi Alonso en Sergio Ramos pakten beide expres een tweede gele kaart, dus rood, door tijd te rekken bij een vrije trap, zodat zij de volgende wedstrijd geschorst zijn en met een schone lei aan de tweede ronde kunnen beginnen.
Trainer Jose Mourinho regisseerde dit toneelspel. Hij riep Alonso naar zich toe en met de hand voor de mond, zodat geen liplezer iets heeft aan het bestuderen van de beelden, legde hij Alonso op te treuzelen bij een vrije trap. Hij stuurde wisselspeler Dudek naar Casillas toe (bij de paal), die op zijn beurt Ramos op de hoogte stelde.
Real Madrid was bezig met maandag aanstaande, als Barcelona op het programma staat, en al lang niet meer met Ajax.
Als een vader die versuft op zijn horloge kijkt, terwijl zijn kinderen nog een keer willen proberen het parcours in de speeltuin af te leggen.
maandag 22 november 2010
Binnenzak
Ik vind het jammer dat er in Nederland niet met witte zakdoekjes wordt gezwaaid. Niet omdat ik zelf graag met een wit zakdoekje zou gaan staan wapperen, maar omdat dit verschijnsel een dimensie heeft die een simpel ‘trainer, rot op’-spreekkoor niet heeft. Namelijk dat je op een gegeven moment moet besluiten om, voor je naar het stadion gaat, een wit zakdoekje in je zak te stoppen.
Ik neem tenminste niet aan dat elke Spanjaard er standaard één bij zich heeft. Het zou vrij ondankbaar zijn als de supporters van, bijvoorbeeld, het huidige Barcelona, momenteel slechts één greep in de binnenzak verwijderd zouden zijn van het naar huis sturen van trainer Guardiola. Bovendien ben je met dat mooie weer natuurlijk veel minder vaak verkouden.
Nee, liever zie ik het voor me dat, na een onverdraagbare reeks nederlagen, een zoon ziet dat zijn vader met een zucht een zakdoek in zijn jaszak steekt, voor zij samen naar het stadion lopen. Misschien had mijn vader dat ook wel gedaan, voor we zaterdag naar de Arena gingen. De zakdoek had dan nog, voorlopig, in zijn binnenzak kunnen blijven.
Ik neem tenminste niet aan dat elke Spanjaard er standaard één bij zich heeft. Het zou vrij ondankbaar zijn als de supporters van, bijvoorbeeld, het huidige Barcelona, momenteel slechts één greep in de binnenzak verwijderd zouden zijn van het naar huis sturen van trainer Guardiola. Bovendien ben je met dat mooie weer natuurlijk veel minder vaak verkouden.
Nee, liever zie ik het voor me dat, na een onverdraagbare reeks nederlagen, een zoon ziet dat zijn vader met een zucht een zakdoek in zijn jaszak steekt, voor zij samen naar het stadion lopen. Misschien had mijn vader dat ook wel gedaan, voor we zaterdag naar de Arena gingen. De zakdoek had dan nog, voorlopig, in zijn binnenzak kunnen blijven.
zondag 21 november 2010
Zien
Ik ben wat laat, maar haast me niet. Ik wil de hele zondagochtend zien.
De buurman die de deur uitstapt om zijn hond uit te laten; de hardlopers op de stoepen; de kerkgangers die even omlopen na de dienst; de renner die over het viaduct vliegt; de auto's vol families en gezinnen; het stel dat naar het station sjeest voor een museumbezoek elders; de hobbyfotograaf, de oma die kijkt hoe haar man de stoep schoon veegt.
Als ik op een smal paadje rijd, met riet en sloot aan beide zijden, stuit ik op vier wandelaars, in tweetallen achter elkaar, vrouwen voorop, mannen daarachter. Ik zeg rustig: "Pardon" - mijn bel doet het niet. De mannen stappen aan de kant, maar de vrouwen horen mij niet, ook niet bij herhaling. Dat ze niet opzij gaan irriteert de mannen, dat ze mij niet horen maar op hun kop krijgen van de mannen, irriteert de vrouwen.
De laatste man tegen zijn vrouw: "Aan de kant, dove kwartel, hoor je dat dan niet?!"
De vrouw tegen mij: "Je kan toch ook wel bellen, joh?!"
Ik zeg niks. Ik ga naar de voetbal, om echt de hele zondagochtend te zien.
De buurman die de deur uitstapt om zijn hond uit te laten; de hardlopers op de stoepen; de kerkgangers die even omlopen na de dienst; de renner die over het viaduct vliegt; de auto's vol families en gezinnen; het stel dat naar het station sjeest voor een museumbezoek elders; de hobbyfotograaf, de oma die kijkt hoe haar man de stoep schoon veegt.
Als ik op een smal paadje rijd, met riet en sloot aan beide zijden, stuit ik op vier wandelaars, in tweetallen achter elkaar, vrouwen voorop, mannen daarachter. Ik zeg rustig: "Pardon" - mijn bel doet het niet. De mannen stappen aan de kant, maar de vrouwen horen mij niet, ook niet bij herhaling. Dat ze niet opzij gaan irriteert de mannen, dat ze mij niet horen maar op hun kop krijgen van de mannen, irriteert de vrouwen.
De laatste man tegen zijn vrouw: "Aan de kant, dove kwartel, hoor je dat dan niet?!"
De vrouw tegen mij: "Je kan toch ook wel bellen, joh?!"
Ik zeg niks. Ik ga naar de voetbal, om echt de hele zondagochtend te zien.
donderdag 18 november 2010
Goals
Op de website van de FIFA kun je stemmen voor de Puskás Award, de prijs voor de mooiste goal van het jaar. Inmiddels zijn er campagnes opgestart om Giovanni van Bronckhorst te laten winnen, maar ik vind die van Matthew Burrows het mooist, uit de Noord-Ierse competitie. Sowieso vind ik het mooi dat er goals uit obscure competities zijn genomineerd, en het zet ook aan het denken: welk een oneindige hoeveelheid wondergoals zijn er al gemaakt die niet op camera staan? Hoeveel procent van de wereldwijde wedstrijden wordt uberhaupt gefilmd? Als het 0,1% is zou ik het al veel vinden. Nou lopen de beste voetballers natuurlijk het grootste risico om de mooiste doelpunten te maken, maar toch, voetbal is ook wel weer zo democratisch dat ook op de laagste niveau's met enige regelmaat wonderen gebeuren. Zo speelde ik eens in een studenten-zaalvoetbal-competitie, waar iemand er in slaagde om, terwijl hij op de keeper afrende, zo'n - hoe heet dat eigenlijk? - opwippertje over zichzelf en de keeper heen te maken (zoals in dit filmpje dus, maar dan over de keeper). Dat heb ik op TV dus nog nooit gezien. Voetballers van Nederland, wat is de mooiste goal die jullie ooit op het amateurveld zagen?
dinsdag 16 november 2010
Team
Oke, één zin over Ajax. Dan is het genoeg geweest.
Na het verlies tegen AZ zei Ajax-aanvoerder Luis Suarez dat de spelers van Ajax niet voor elkaar door het vuur gaan: "We zijn geen team."
Zo, dat was Ajax. Nu FC Twente.
Is dat een team? Ik merk regelmatig dat Ajacieden moe worden van het gedweep met FC Twente. Iedereen vindt de Tukkers sympathiek. Ze spelen leuk voetbal. Zijn nuchter en realistisch, geen kapsones.
Tja. Daar zit wat in.
Dat Twente een team is zagen we dan in ieder geval zaterdagavond. Twente verloor in de laatste minuut na een te korte terugspeelbal van de jonge linksback Leugers. Hij speelt pas een paar wedstrijden voor Twente - en verdienstelijk. Tot die terugspeelbal. Te kort. Erger dan een eigen doelpunt is zien dat jouw pass traag over het veld rolt en te kort is.
Leugers viel op de grond en leek ontroostbaar. Twente verloor door zijn fout. Maar daar kwam Theo Janssen. Hij sloeg een arm om zijn pupil. Leugers verdronk in de getatoeëerde armen van Theo. Als een kind dat huilt op moeders borst. (video, vanaf 8.42)
Na het verlies tegen AZ zei Ajax-aanvoerder Luis Suarez dat de spelers van Ajax niet voor elkaar door het vuur gaan: "We zijn geen team."
Zo, dat was Ajax. Nu FC Twente.
Is dat een team? Ik merk regelmatig dat Ajacieden moe worden van het gedweep met FC Twente. Iedereen vindt de Tukkers sympathiek. Ze spelen leuk voetbal. Zijn nuchter en realistisch, geen kapsones.
Tja. Daar zit wat in.
Dat Twente een team is zagen we dan in ieder geval zaterdagavond. Twente verloor in de laatste minuut na een te korte terugspeelbal van de jonge linksback Leugers. Hij speelt pas een paar wedstrijden voor Twente - en verdienstelijk. Tot die terugspeelbal. Te kort. Erger dan een eigen doelpunt is zien dat jouw pass traag over het veld rolt en te kort is.
Leugers viel op de grond en leek ontroostbaar. Twente verloor door zijn fout. Maar daar kwam Theo Janssen. Hij sloeg een arm om zijn pupil. Leugers verdronk in de getatoeëerde armen van Theo. Als een kind dat huilt op moeders borst. (video, vanaf 8.42)
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
