Om over na te denken

"People often say results are paramount, that, ten years down the line, the only thing which will be remembered is the score, but that's not true. What remains in people's memories is the search for greatness and the feeling that engenders. We remember Arrigo Sacchi's AC Milan side more than we remember Fabio Capello's AC Milan side, even though Capello's Milan was more successful and more recent. Equally, the Dutch Total Football teams of the 1970s are legendary, far more than West Germany, who beat them in the World Cup final in 1974, or Argentina, who defeated them in the 1978 final. It's about the search for perfection. We know it doesn't exist, but it's our obligation towards football and, maybe, towards humanity to strive towards it. That's what we remember. That's what's special."

- Jorge Valdano

Klein

Hij komt wel erg ver uit zijn goal. Maar wat kan hij doen? Hij moet nu glijden. Vol voor de bal. Vol op de benen. Het zal een gele kaart kosten.

Maar dat doet er allemaal niet toe, want hij bezeert zichzelf lelijk met zijn sliding en rolt over het veld. Toch schenkt niemand hem enige aandacht – de scheids geeft hem zijn kaart, maar heeft haast. Medespelers klagen wat en denken niet aan een muurtje.

En ook nog 2-1 achter. En al een penalty tegen gehad. En zijn medespeler met rood zien vertrekken.

Hij hinkt terug naar zijn doel, want hij moet door. Er is geen mogelijkheid tot wisselen meer, dus zijn enkel wordt ingetapet. Maar het doet te veel pijn. Hij huilt in zijn handschoen. Mag deze wedstrijd alsjeblieft afgelopen zijn?

Ook grote keepers voelen zich eens klein. (video)

Praatje

Het is lekker op het terras, op zaterdag in Leiden. Ik loop tevreden met mijn kop koffie naar buiten de nazomerzon in. Het is het gebruikelijke publiek op het pleintje achter de grote kerk: jonge ouders, oude mensen en een paar studenten. Naast een stel met slapend kind en kranten is een oudere man gaan zitten. Hij kwam zojuist op zijn brommer aanrijden. Het stel en de man raken aan de praat, al lijken de jonge ouders liever bij hun krant te willen blijven. De man praat met een mooie Leidse r over het weer en het verkeer en over dat dit toch een mooi pleintje is. Een prettig achtergrondgeluid. Dan zegt hij:

'Maar toch hè, als Robben die bal gewoon maakt...'

Nu kijk ik op van mijn krant.

'Zo'n kans krijg je nooit meer.'

Het stel zegt niets terug, gelukkig.

'Toen ze die goal maakten, toen heb ik meteen de TV uitgezet en ben ik naar bed gegaan. Ik voelde de tranen komen.'

De man kijkt voor zich uit. Het stel ook. En ik ook.

‘Oh’s en ‘ah’s’

Net voor Ajax weer eens een wedstrijd in de Champions League gaat spelen (tegen REAL MADRID, ja echt REAL MADRID – we konden het niet vaak genoeg tegen elkaar zeggen de afgelopen dagen) kijk ik een YouTubefilmpje.

Het is de legendarische wedstrijd van de Amsterdammers in het Bernaubéu in 1995. Ajax speelt die avond Real Madrid van de mat. Kluivert, Litmanen en Overmars snellen langs Spanjaarden, laten Real rechts en links staan, en winnen met 2-0. Na negentig minuten klappen Real-supporters voor de gasten.

Maar vanavond geen Van der Sar, Blind en Kluivert, maar Anita, De Zeeuw en Sulejmani. Vanavond staat er geen trainer in regenjas langs de kant. Er zit een trainer in een trainingsbroek, met een witte polo daarop, en een baseballpetje dat naast hem ligt – omdat dat hem geluk brengt.

Ajax heeft inderdaad geluk. Geluk dat de scherpte ontbreekt bij Real en dat de Spanjaarden niet verder komen dan 2-0. “Ajax wordt ontgroend”, zegt Snoeks.

Inderdaad, Frank Snoeks ziet het helemaal goed. De jongens lopen verbijsterd rond in dat kolkende stadion. Verder dan ‘oh’s’ en ‘ah’s’ bij het zien van de mensenmassa komen ze niet.

Tekenend is het moment dat El Hamdaoui in een omhelzing de Braziliaan Pepe een kus geeft op de wang. Tijdens het wachten op een corner. Het lijkt of hij wil zeggen: “Zullen we maar gewoon lekker gaan voetballen?”

Een ontgroening was het, zoals Real in 1995 een blauwtje liep.

Terug

Woensdag 15 september was het op een dag na een jaar geleden dat het laatste stukje op Voetwerk was geplaatst. Een jaar lang hoorde u niets van Voetwerk. (Wij waren met een ander voetbalproject bezig. Daarover later meer.) Nu zijn we terug. Dat kwam door woensdag de 15^e.

Ik weet niet wat het was, maar – zittend op de bank – kwam ineens het besef: we moeten weer, weer gaan schrijven.

Waren het de aanmoedigingen die wij dit jaar nu en dan kregen? Kwam het door onze verhuizing naar een nieuwe club dit jaar? Of was het beeld van Robben alleen voor de keeper (jawel, WK-finale, de WK-finale) dat ik die avond per ongeluk voor het eerst terugzag?

Nee, het was het beeld van een kleine middenvelder, een jonge voetballer waar Voetwerk twee jaar geleden over schreef: Eyong Enoh.

Ajax speelde voor het eerst sinds 2006 weer Champions League. De spelers stonden op een rij terwijl de hymne van het miljoenenbal klonk, de camera zwierde langs de gespannen koppen van de Ajacieden. Toen de camera bij Enoh kwam zagen we een grote glimlach. En hij deed wat normaal gesproken alleen de kindertjes doen die met de voetballers mee het veld op mogen, hand in hand, en voor de spelers staan opgesteld: hij zwaaide. “Jongens, zien jullie me?”

Wij hebben je gezien Enoh, en zullen over je schrijven. En over ballen over de heg, over de vrouw van het jeugdhonk, over sms'jes met jaren-negentigvoetballers, en over een penaltyserie in de 8e klasse.

Wij hebben er zin in.

NB Volg ons op Twitter. Ook een verhaal(tje) aanleveren? Mail ons op voetwerk@gmail.com