Kampioen deel 5

Op de laatste training bereiden we ons voor op de wedstrijd, de rest van de week bereiden we ons voor op de huldiging. Want gehuldigd wordt je niet elke week. En in het amateurvoetbal kun je het maar beter zelf organiseren, want anders helemáál nooit.

De mailtjes vliegen mijn mailbox binnen. Wie heeft er een draagbare cd-speler op batterijen? Wie komt foto’s nemen? Na afloop nog een ereronde op de club? Er is nog discussie over de vorm en de kleur van shirts met de tekst ‘Kampioen mannen zondag reserve achtste klasse C 2010-2011’, maar de rondvaart door de grachten staat al vast.

Thuis op de bank doe ik een DVD met 50 jaar Studio Sport hoogtepunten in de speler. De grootste Nederlandse sportsuccessen sinds 1959 komen langs. Alleen maar winnaars en het Nederlands elftal van 1974. En maar huldigen. Arrenslee op het ijs, knuffel van Willem-Alexander, Holland Heineken House, high tea op paleis Soestdijk en met z’n allen op het bordes van je hela hela hela ho lala. Je ziet het ze denken: ‘Moet dit nou?’

Ik heb met ze te doen, de stakkers. Een bootje in de zon met hun maten in achterlijke shirts en met een cd-speler op tien, dat is alles wat ze willen.

Door Jochem

Kampioen deel 4

Het is woensdagmiddag en ik lees over de trainingsintensiteit van PSV en Twente. In deze belangrijke periode doen beide clubs het wat rustiger aan. Alles voor de titel. Het brengt me in twijfel of ik vanavond zelf wel moet gaan trainen. Het zou je toch gebeuren: een jaar geen last van blessures en precies op het moment dat het kan gebeuren, gaat er iets mis. Ik besluit toch maar te gaan, het gaat immers al twee jaar goed.

Toch schieten de beelden van Robben door mijn hoofd. Het hakje tijdens de wedstrijd tegen Hongarije, ter voorbereiding op het WK, en vooral de schrik die er meteen in zat bij het team en op de tribune. Daar lag onze hoop voor de wereldtitel...

Tijdens de training maak ik zo'n zelfde hakje als Robben destijds deed. Bij mij loopt het goed af, maar vijf minuten later gaat het mis. De rechtsback ligt op de grond en het ziet er niet goed uit. Hinkend verlaat hij het veld.

Dick van Toorn is zijn enige hoop voor zondag.

Door Roel

Kampioen deel 3

Veel herinner ik me er niet van, maar ik weet precies hoe ik mijn geheugen kan opfrissen. Ik pak mijn eerste eigen fotoalbum dat begint bij mei '88. Oranje staat op het punt Europees Kampioen te worden, maar ik zit met een slabbetje om gekke bekken te trekken met mijn lievelingsoom.

Allemaal leuk, maar ik moet naar die twee pagina's, dat weet ik nog, twee pagina's. Meer is het niet.

Daar zijn ze. Er staat: '93. Drie foto's, uitgeknipt uit een boekje. Op de eerste zie ik acht jochies, vier op de hurken, vier daar staand achter. In de handen een bos bloemen. De lach op de gezichten is maar moeilijk te ontwaren, maar dat ligt aan de kwaliteit van het papier. Op de tweede foto staat een brandweerauto met de vlag van onze club. En op de derde wederom de brandweerauto, met ons en de bloemen.

Zes jaar was ik en we waren kampioen. Zo lang geleden is dat dus.

Onderaan de pagina heb ik een stukje van het wedstrijdverslag geplakt.

Met een frisse wind gingen we van start tegen F4. De tegenstander bood veel tegenstand. In de eerste helft was het Jimmy, die het eerste doelpunt maakte. In de tweede helft was het Yorick die de stand op 2-0 bracht. Hiermee zijn we "Hoera KAMPIOEN" van deze competitie, al moeten we nog één wedstrijd. Van harte gefeliciteerd Wouter, Geoffry, Victor, Sjaak, Floris, Yorick, Jimmy en Roeland!

Na deze wedstrijd kregen we bloemen, patat en drinken aangeboden door het bestuur. Na afloop een rondrit met een heuse brandweerauto door het dorp.
De jongens willen via deze weg iedereen bedanken. Het was een onvergetelijke dag!

Ik ben benieuwd wat ons bestuur heeft geregeld voor zondag.

Kampioen deel 2

Tweede plaats clubkampioenschappen Tennisvereniging Overburg Amstelveen 1994-1995 (deelnemers: drie), en een verdwaalde schoolschaaktrofee. Dat is het wel zo'n beetje, qua prijzen. Verder een hoop eer, op basketbalveldjes en in mountainbikebossen. Sport en competitie genoeg, maar er staat weinig op de schouw.

Vanaf zondag, ha, vanaf zondag ben ik kampioen. Ik vraag me af voor hoeveel van ons het voor het eerst zal zijn. Iemand zei zondag dat voor hem de laatste keer in de F3 was. Toen was hij dus zeven ofzo. Zal hij zondag net zo blij zijn als toen? Of blijer? Toen wist hij nog niet hoe zeldzaam het was, kampioen worden. Net zoals ik als 13-jarige Ajax-supporter nog dacht dat het heel normaal was, af en toe de Champions League winnen. Bleek niet te kloppen.

Kampioen ben je je hele leven, vind ik. Of het je hele leven vermeldenswaardig blijft dat je in 2010-2011 kampioen bent geworden in de KNVB reserve achtste klasse C, daar kun je het over hebben. Het is in ieder geval beter dan tweede bij tennis.

Kampioen deel 1

Het staat al heel lang in mijn telefoon: zondag 10 april Marathon van Rotterdam. Een goede vriend van mij is al even in training om op die dag te pieken en zijn eerste marathon te lopen.

Maar toen ik net even de week doornam bedacht ik dat ik er niet bij kan zijn. Jammer. Ik verwijder de taak uit mijn agenda en typ de wedstrijd van zondag in. Een vaste manier heb ik daar niet echt voor. Soms is het de naam van de tegenstander met daar achter 'thuis' of 'uit'. Als ik even niet weet hoe het programma in elkaar zit is het alleen 'voetbal'. De tijden voor de taak neem ik ruim met de voorbereiding en nabeschouwing in ogenschouw.

Dit keer typte ik wat anders: 'Kampioenswedstrijd, GHC uit'.

Jawel, het staat er echt. In het vijfde jaar van ons voetbalteam - een lustrumfeest hebben we reeds gevierd - staan wij drie wedstrijden voor het slot bovenaan. Zondag aanstaande kan het gebeuren. Dan spelen we uit, bij winst zijn we kampioen.

Het zou toch wat zijn: eerste seizoen 11e, tweede seizoen 7e, derde seizoen 5e, vierde seizoen 4e, en dan in dat vijfde seizoen ...

Ik sms mijn vriend: 'Sorry, ik haal het zondag niet. Jij je eerste marathon, ik mijn eerste kampioenschap.'

Op Voetwerk deze week iedere dag een stukje ter voorbereiding op de kampioenswedstrijd van ons team, zondag aanstaande.

Een mooi stukje

De fiets maar even laten staan, lopend naar de supermarkt. Dan kan ik even terug naar de wedstrijd.

Tja, enorme kans gemist. Daarna nog op de paal geschoten. Weer niet gescoord, nog steeds niet. Wat een tragiek hè. 'Daar kun je nou eens een mooi stukje over schrijven', zeiden ze in de kleedkamer. Net of je liefdesverdriet hebt en iemand zegt 'nou, da's ook mazzel, kun je een mooi liedje schrijven.'

In de supermarkt koop ik soep en brood. Lopend naar huis.

Volgende week kunnen we kampioen worden. Als ik dan toch eens zou scoren. De beslissende bijvoorbeeld, in één keer in de kruising. Ik speel de film in mijn hoofd vast af. De keeper vliegt, zoals echte keepers doen, maar is te laat. Pats. Ik zal niet juichen, maar alleen maar grijnzen.

Ik ben bijna thuis. Best lekker weer eigenlijk, vandaag.

Hand

We stonden langs de kant, mijn maat en ik, en keken naar het partijtje van het jeugdteam dat we trainen. De voorafgaande rondo was zozo. Nu we er bijna een jaar op hebben zitten, bespraken we de voortgang van de spelers. Niet te serieus natuurlijk, maar het is fijn als je jongens beter ziet worden. Daarnaast legden we het spel af en toe stil, en gaven aanwijzingen.

Er kwam een mooie uitbraak met een fijne voorzet. Een speler van de tegenpartij sloeg de bal weg met zijn hand. De jongens wilden een penalty, maar om te voorkomen dat het spel lang stil zou liggen (ik neem, nee, ik neem) telden wij een doelpunt en lieten het spel hervatten. De handsbal riep ik bij me.

"Waarom doe je dat, dat is niet nodig hè."

"Ja, maar dan is het toch gewoon een penalty?" zei hij, nietsvermoedend.

"Dat is toch niet leuk? Zij geven een mooie voorzet en kunnen hem inkoppen. En dan sla jij de bal weg."

"Dat mag toch, is toch gewoon een penalty!"

Dankjewel, Luis Suarez. Dank voor het voorbeeld.

Daar stonden wij, met ons goede gedrag.