JONGENS DIE VAN VOETBAL HOUDEN - de beste voetbalverhalen gebundeld

De beste verhalen van Voetwerk zijn nu gebundeld in het boek Jongens die van voetbal houden. Zo'n tachtig voetbalschetsen over een wedstrijd in de sneeuw, over nieuwe buren op de tribune, over een date tijdens de Champions League, over Paolo Maldini en Luis Suarez, over bowlen met Dirk Kuyt, over die ene tegenstander die je op maandagochtend in de trein ziet zitten, en over eindelijk kampioen worden.

Verhalen voor (en door) jongens die van voetbal houden – die jongens kunnen uiteraard ook meisjes zijn.

Meer info? Boek bestellen? Dat kan hier: http://jdvvh.tumblr.com/

Groet,

Voetwerk

Dames

De poort van onze club is dicht. Verderop, bij het entreehuisje, is rood-wit-afzetlint getrokken. Bij de kantine staan hekken van HERAS, vanaf de kleedkamers tot aan het hoofdveld. Er lopen mannen rond in neongele jasjes, met daarop een beveiligingslogo.

Een risicowedstrrijd, horen we in de kantine. Niet die van ons, maar van het eerste dat vandaag een derby in de eerste klasse speelt.

's Middags fluit ik een wedstrijd van een dameselftal - meisjes zijn het. Als de bal even weg is, bespreekt het verdedigingsduo het weer: "Heb jij er een thermoshirtje onderaan?" 

Een vader roept van de kant naar een speelster dat ze haar armen niet over elkaar moet doen. Een meisje maakt een koprol over de buis langs het veld als ze een bal ophaalt die buiten de lijnen ligt. De dames beoordelen nu en dan vol verbazing elkaars prestaties: "Zo, das echt goed gedaan."

De eerste helft fluit ik alleen maar voor ingooien, corners en drie keer voor hands. Pas na zestig minuten moet ik fluiten voor een overtreding. 

Daarna dit: een meisje reageert agressief op een ingreep van een tegenstander. Ik leg haar uit dat ik haar voordeel gaf en daarom liet doorvoetballen. Als ze weer rustig is, geef ik een opstuitbal. Niet veel later maakt hetzelfde meisje een harde tackle. Weer reageert ze wild als ik fluit. Ik loop naar haar toe en zeg: "Laatste waarschuwing, anders ga je buiten het veld afkoelen."

Ik krijg het ondertussen kouder en kouder.

Het laatste kwartier gaat langzaam voorbij. Na de wedstrijd bedanken veel meisjes me. "Fijn dat u de score hebt bijgehouden, vorige week was er een scheids die ons een doelpunt minder gaf aan het eind!"

Werken

Een werkdag. Mail stroomt binnen, waardoor zich iedere keer een andere klus aandient.

Als er even lucht is, en ik een kop koffie heb gehaald, lees ik wat nieuws en open Twitter. 

Ik zie een tweet van een clubvolger van VI, een journalist die leeft op een club en deze het hele jaar volgt. 

"Schilder en Mihaylov op het veld. Beide zijn donderdag inzetbaar. Brama die individueel gaat trainen, nog niet. #fctwente"

Ik kan het nieuws nauwelijks duiden - wat zou het ook? - maar kijk naar buiten: ik zie op deze donderdagochtend Schilder in Enschede. Eerst in de kleedkamer wat dollen en omkleden. Scheenbeschermers zijn niet nodig. Korte mouwen? Kan wel. Dan naar buiten. 

Gras nog wat nat, flauw zonnetje, geen wind. 

Wat inlopen, tikken en dan op goal rammen. Donderdagochtend en in de buitenlucht trainen. Een handjevol supporters en een journalist kijken toe. 

In de rechterhoek van mijn beeldscherm verschijnt een pop-up: 1 nieuw bericht. Aan het werk.

Patrick

“Danny.”

“Danny!”

Ik schrik wakker. Niet dat ik sliep, maar ik was ver weg. Ik keek wel voor me uit, maar het was alsof de wedstrijd zich op een groot scherm afspeelde, in plaats van in het echt , op het veld, drie meter voor de dugout waar ik in zit. Rechts van me zit Mitchell, in net zo’n dikke winterjas als ik, en hij port me in m’n zij en wijst naar links. De trainer roept me.

“Danny, ik heb het gehad. Ik haal Patrick eruit. Jij bent m’n man. Stel me niet teleur, ik geloof in je. Lopen!”

Ik zeg niks, ik knik, trek m’n gesponsorde jas uit en ril in mijn dunne trainingsjack. Ik sprint weg, maar dat is de bedoeling niet bij het warmlopen, dus ik zwak mijn tempo af tot een rustige looppas. Nog voor ik het einde van het veld bereikt heb, zie ik mezelf lopen op het grote scherm. Er klinkt geen applaus. Niemand kent me. Nog.

Op de terugweg naar de dugout kijk ik mijn team in de rug. De bal gaat rond in de achterhoede, van de linksback naar een centrale verdediger, naar de rechtsback, een middenvelder komt inlopen, kaatst naar de back, terug naar de centrale verdediger. Dit kunnen we lang volhouden, maar het leidt nergens toe. Als ik bij de middellijn aankom is de bal daar nog niet voorbij.

‘85:10’, staat er boven het grote scherm. Daaronder staat ‘0-0’. Een schande, thuis. Achter mijn rug tikken ze verder. Rechts schreeuwt iemand “VOETBALLEN!” Ik loop verder, bijna weer bij de achterlijn, dan zwelt even hard een geluid. Het is geen gejuich of gefluit, het is een collectieve huil frustratie. Als ik omkijk zie ik een van onze middenvelders terugrennen naar eigen helft, zijn handen verontschuldigend omhoog. Een tegenstander neemt snel de inworp. Die huil, daarom heeft de trainer me laten warmlopen.

De inworp heeft een inlopende man bereikt, die door niemand wordt opgepakt. Het hele stadion ziet het fout gaan, als hij een een-twee aangaat met de spits. Nu is hij alleen door. Ik stop met lopen. Hij schiet. Lat. Ik loop door. De bal schiet ver terug het veld in en wordt direct naar voren gepasst. Als ik bij het keerpunt ben, heeft de bal de andere andere achterlijn al bereikt. Terwijl de voorzet vliegt, en Patrick springt, draai ik terug. Het gejuich laat ik stoïcijns over me heenkomen. Rustig jog ik door naar de hoekvlag. Het stuk terug naar de bank loop ik.

Als ik terugkom bij de bank is het daar druk. Bijna het hele team ligt er op de grond, in het midden Patrick op de trainer. “Je bent de man! Je bent de man! Jij bent de man!”, schreeuwt de trainer. Mitchell gooit me mijn jas aan en ik ga weer zitten.

Volgende week.

Newcastle United

We zitten bij Newcastle United - Chelsea.

De man voor me heeft een BlackBerry in zijn hand. Ik kan meelezen met de sms die hij net heeft ontvangen. Het is een scherm vol, en na wat scrollen nog een scherm.

Een sms van zijn geliefde. Ik lees dat ze bij hem wil zijn, en dat ze samen horen te zijn. En dat het niet alleen om de seks gaat.

Daarna symbolen van kusjes en hartjes.

Ik kijk naar de man. Hij is grijs, achter op het hoofd kaal, en niet erg verzorgd.

Hij start met een antwoord, maar het spel schreeuwt om zijn aandacht. Hij typt en kijkt weer op, typt en kijkt op. Als er staat: "i love youxxx" drukt hij op send.

Newcastle wint met 3-2 van het grote Chelsea.

Dochters

Het is vroeg en rustig op de ijsbaan. Terwijl ik mijn schaatsen aantrek luister ik naar een man die zijn dochtertjes instrueert. Zelf draagt hij een snel schaatspak van een vereniging uit Ter Aar, en klapschaatsen aan de voeten. De meisjes zijn in het roze, met wantjes, en blosjes op de wangen. "Goed luisteren naar wat de meester zegt", zegt de man, en de meisjes knikken. "Ga maar snel, hij staat te wachten."

De meisjes stommelen richting de baan, waar inderdaad een jongen in een felgeel trainingsjack staat te kijken. "En denk eraan wat we geoefend hebben, hè? Naar de zijkant afzetten, en blijven glijden!", roept de vader. De woorden 'blijven' en 'glijden' houdt hij extra lang aan, en hij beweegt zijn armen beurtelings in een vloeiende beweging naar voren. Bij het ijs aangekomen glijdt één van de meisjes onderuit, maar de jongen in het gele jack houdt haar nog net op tijd aan haar hand omhoog.

Op de parkeerplaats zie ik ze weer. Vader gooit de tassen in de auto. Terwijl hij naar het voorportier loopt begint een van de meisjes te zingen: "Jingle bell, jingle bell, jingle all the way, iedereen kan voetballen, behalve PSV!"

Rondje

Ik liep een rondje, tussen kerst en oud en nieuw, om de twee voetbalterreinen in de buurt. Ik droeg een trainingspak. Langs een molentje met daaromheen een groep ganzen, kwam ik bij het eerste complex. De parkeerplaats was vol, maar ik kon geen mens ontdekken.

Bij de buren, de tweede voetbalclub, was de plantsoenendienst bezig. Langs veld 3 stond een karretje volgeladen met takken. In de schuur was iemand aan het rommelen.

Op het kunstgrasveld stonden twee keepers. Erg professioneel was het niet. De bal klonk zacht en bij een geschoten penalty zag ik de keeper wegduiken - als in: schuilen voor de bal.

Ik kwam aan de andere kant van het eerste voetbalterrein. Tussen de bomen door zag ik een jongen alleen, midden op het veld. De bal bewoog zich snel tussen zijn twee voeten, tik-tik-tik-tik. Hij trainde zijn techniek, maar ik zag hem constant hoopvol om hem heen kijken: waar blijft de rest?

Ik liep nog een rondje. Ook de tweede keer was hij alleen. Hij schoot wat verveeld op doel.

Vijftien

Het is een jongen van 15 die twittert. Daar zijn er erg veel van. Ik raak wel eens verzeild op zo'n profiel - jongens uit de buurt van vroeger die groter worden en zich ook online gaan manifesteren. Wat opvalt is dat die groep twittert alsof ze aantekeningen maken voor een dagboek:

"Lekker gefitnesst."

"Thuis."

"Luie zondag."

"Home alone."

Dit zijn tweets van Bob. Hij is ook vijftien. Van de week baalde hij, openlijk op Twitter: 'Wel jammer hele week geen training...'

Bob voetbalt. Donderdag werd bekend dat hij toegevoegd werd aan de gehavende selectie van Fortuna Sittard, voor de uitwedstrijd tegen AGOVV.

"Morgen mag ik mee met het 1ste tegen agovv! Vet..."

Felicitaties stroomden binnen. Al kent nog niet iedereen de aanvaller Bob Vankan uit de jeugd van Fortuna.

"Danke, en trouwens het is Vankan haha"

Ook zijn vrienden wensten hem succes voor de volgende dag.

"Danke, maar ik zie je morgen nog bij rapport ophalen"

Maar een dag later, op vrijdag, ging het mis:

"Helaas.. mag niet mee van knvb, moet 16 zijn #Jammer"

Wederom leefde Twitter met Bob mee. Hij bleef rustig: "Haha kin neet opins sneller 16 weure he haha"

Smeets

Hij droeg een lichtblauw overhemd met daarover een groot lichtbruin-gelig gilet. Veel grijs en veel koptelefoon rond het hoofd. Mart Smeets zat alleen, middenin de studio van Radio 1.

Hij presenteerde Langs de Lijn, een avond bekervoetbal. Volgens NOS-directeur Jan de Jong was de vorige keer dat Smeets dit deed lang geleden: 1979.

Via de webcam zag ik Mart Smeets door het draaiboek bladeren.

De tune begon, het lampje van de microfoon ging aan, Smeets bewoog zijn hand op het ritme van de muziek en glimlachte even: hij had zin. Echt zin.

Toen ging het mis.

Nou ja, mis. Frank Wielaard vertelde vanuit Deventer over Go Ahead Eagles tegen PEC Zwolle terwijl Smeets gebaarde naar de regie en riep: 'uitslagen'. Hij tikte op zijn borst terwijl de kreet hoorbaar was, zo door de uitzending.

Nadat Wielaard klaar was, begon Mart met de uitslagen van gisteren.

Toen kwam er "muzika" (Smeets) en praatte hij even bij met de regie. Je leek iets van verontschuldiging te zien, omdat hij zomaar door de uitzending naar de regie riep. Maar ach. Wat maakte het allemaal uit. Het was de woensdag voor Kerst, en er was een avond bekervoetbal.

De hele uitzending lag een pennetje in de rechterhand. Smeets dronk een Pickwickthee.

Excessen

De kranten, de clubs, de trainers, de mensen op kantoor, de mensen op tv: iedereen vindt het vooral ongelooflijk wat er is gebeurd. En de KNVB gaat bekijken of de aanpak van excessen kan worden verbeterd. Het probleem is, de normale cultuur op de voetbalvelden en in de stadions is op sommige plaatsen zo extreem geworden, dat pas de werkelijk absurde gevallen tot de excessen worden gerekend.

Afgelopen vrijdag werd Heracles-speler Vejinovic het veld uitgestuurd. Hij zou ‘lul’ gezegd hebben tegen de scheidsrechter. Na de wedstrijd verschafte zijn trainer Bosz echter uitleg: hij had niet ‘lul’ gezegd, maar ‘je lult’. Er was dus slechts sprake van een misverstand. Haha, pech voor Vejinovic. Het kan aan mij liggen, maar misschien moet ‘je lult’ óók geen acceptabele opmerking zijn tegen een scheidsrechter. En ik weet dat ‘je lult’ niets voorstelt vergeleken met wat er verder wordt gezegd in de eredivisie, en helemaal in de lagere regionen, laat staan op de tribunes in de stadions, maar het geeft aan hoe ver we met zijn allen in de voetbalwereld zijn afgedwaald. Er zijn zat sporten waar je zelfs na een wegwerpgebaar meteen straf krijgt, dus waarom zou het voetbal anders zijn?

En iederéén heeft boter op zijn hoofd, ik ook. Als een scheids een paar jaar geleden had gehoord wat ik (nu nog net zacht genoeg) riep, had ik ook in het huidige klimaat met rood kunnen vertrekken. En ook in het stadion ben ik vaak genoeg los gegaan op de scheidsrechter. Als ik dat al doe, en niemand zegt er wat van, wat mogen we dan verwachten van jochies uit achterstandswijken?

Ja, maar wat doe je eraan, niks toch? Nou, ik denk het wel. Als niemand iets doet gebeurt er sowieso niets. Iedereen kan nadenken wat hij of zij kan doen. Spreek met je team af dat niemand nog protesteert bij de scheids of grens, behalve de aanvoerder (en die in normale bewoordingen).  En KNVB, kijk eens niet naar de excessen, maar naar wat gewoon is geworden. Kijk eens naar andere sporten. Ja, voetbal is een volkssport, maar dat betekent juist dat de bond en de clubs een opvoedende taak hebben. En begin bovenaan, bij de idolen die elke week op tv te zien zijn in de Eredivisie. Durf wereldwijd het voorbeeld te geven: protest door iemand anders dan de aanvoerder is direct geel. Waarom niet? Als kinderen hun voorbeelden zich zien gedragen zijn we al een stuk verder. Clubs: laat alle jeugdspelers verplicht wedstrijdjes fluiten. In het hockey schijnt dit al te gebeuren, waarom niet in het voetbal? Dan ervaart iedereen hoe moeilijk het is om scheidsrechter te zijn. Ouders, trainers, supporters, spelers: doe normaal, spreek elkaar aan, ga lekker voetballen.

In den ban van Abe

Het regent en het is november. Hollandser kan het niet.

De Volkskrant pakt uit met het voetbalnostalgie-evenement In den ban van Abe. Ook Menno Pot, standaardvoer voor vrijdag, schrijft erover. Ik zit op m'n werk.

Al dagen van tevoren zie ik journalisten op Twitter in de stemming komen. Journalisten vinden dat leuk. Ik zag het ook eens bij het schaatsen gebeuren. Er stond een World Cup op het programma, maar iedereen was druk met een onderling toernooitje dat ze deden. 

Zou er iemand, op de hele campus waar ik rondloop, weten van Abe? Van wat zich afspeelt in Haarlem. 

Op Twitter lees ik mee en zie ik het allemaal voorbij komen. Vanaf de voorbereidingen en voorpret: foto van hoe de lijnen getrokken worden, een nog lege tribune, een bus die naar Haarlem rijdt, een briefje met een opstelling. En mededelingen dat de geluidsboxen kraken, aanmoedigingen.

Het scherm met de hashtag #indenbanvanabe loopt de hele dag vol.

's Avonds lees ik in het Haarlems historisch voetbaltijdschrift De Roodbroek en een vriend die wel in Haarlem was, doet verslag. 

Ik was meer in den ban van Abe dan ik ooit was geweest.

Revalideren

Ik drukte de wekker twee keer weg. Ik repareerde een raam. Deed alle was van een week. Vouwde het op. En verschoonde het bed.

Ik maakte croissants. Draaide een plaat. Keek naar de regen buiten.

Ik deed boodschappen. Haalde een doekje over het aanrecht. Las een boek.

Ik hing een nieuw douchegordijn op. Deed de lege batterijen in de recyclebak. Nam een stapel post door.

En ik wachtte op een smsje van de jongens.

3-0 verloren.

Revalideren is niks.

Groot

Vorige week is het mij, op mijn werk notabene, eens temeer duidelijk geworden dat de mensen die niet van voetbal houden iets belangrijks missen, dat het ons past medelijden met hen te hebben.

Op maandag werd NAC-trainer John Karelse ontslagen. Al snel volgde een mail van mijn collega. Hij schreef dat hij down was. Het voetbal was weliswaar slecht geweest, maar John was zijn jeugdheld. Hij had zelfs ooit nog eens keepershandschoenen van hem gehad, zo groot dat zijn hele onderarm erin paste. Keeperhandschoenen van de keeper van NAC! Geld voor een opvolger zou er wel niet zijn, maar hij zou straks toch even langskomen om op mijn whiteboard een lijst mogelijke opvolgers op te stellen.

Donderdag: een andere collega vertelt dat zijn zoontje, tien jaar oud, op woensdagavond na een half uurtje Ajax naar bed moest. In de rust was hij, de collega, bij het bed van zijn zoon gaan kijken. Op een aai over de bol werd niet gereageerd, maar toen hij zacht "1-1" zei, zat de jongen meteen rechtop in bed: "Echt?!"

Op vrijdag, de werkweek bijna afgelopen, komt mijn baas de kamer binnen. Zwijgend veegt hij het whiteboard schoon, pakt een zwarte stift en schrijft, in klassiek 4-3-3: Lamprou, Indi, Matthijsen, De Vrij, Clasie, Leerdam, Immers, Schaken, Pelle, Verhoek. Ik voeg toe in het rood: Vermeer, Blind, Moisander, Alderweireld, Van Rhijn, Poulsen, Eriksen, Schöne, Babel, De Jong, Sana. De baas zegt: "Tot maandag," en verlaat de kamer.

Voetbal is niet alleen de grootste sport omdat het zo mooi is, het is ook de mooiste sport omdat het zo groot is.

Topvoetballer

"Ik weet niet, ben je topvoetballer?"

De dokter kijkt me aan. Graaft hij in zijn geheugen? Of kijkt hij altijd zo naar een patiënt?

Ik lig op een bank. Een voet in een schoen, de ander ontbloot. Smal, geel, hier en daar nog blauw. Het gips dat net verwijderd is, ligt op een aanrecht achter hem. Daarboven hangt een groot beeldscherm, gevuld met twee foto's van mijn rechtervoet die vier weken geleden gemaakt zijn. Ik zie de foto's voor het eerst. En zie de breuk die toen geconstateerd werd, na een trap op het voetbalveld.

Op mijn arm zit een watje met daaroverheen een stuk tape. Om het bloed te stelpen dat net is afgenomen. Iets met controle. De ingevulde vragenlijst ligt nog in mijn schoot.

"Uhm, nee. Niet echt", zeg ik.

"Oke, dan gewoon nog paar weken rust. Eerst een paar keer even trainen. En bij je eerste wedstrijd als wissel beginnen he."

Lach. Hand. Groet.

Warming up

Ik voel me nog een beetje wazig, van de uitgaansnacht, maar lekker een balletje intrappen, dat is aan mij wel besteed. Tik, tak. Jammer eigenlijk, dat we pas zo laat het veld op zijn gekomen, dan kun je maar vijf minuten inspelen. Kijk, daar is de scheids al. Ik ken hem wel, vorig jaar floot hij ons ook wel eens. Hij lijkt wel tien kilo afgevallen, zie ik, het geeft hem een heel ander uiterlijk. Op een drafje komt hij aangelopen.

"Hee, Heineken!", roept hij.

Niemand kijkt op.

"Hee, Heineken!"

De scheids komt op me afgelopen. 

"Jij heet toch Heineken?"

-"Eh, nee hoor."

"Jawel man, Heineken!"

Ik word verwachtingsvol aangekeken.

-"Ik weet niet waar je het over hebt."

"Ja, er is zo'n team daar noemen ze iemand steeds Heineken."

-"Oh."

"Grappig hoor, de hele tijd over het veld: 'Heineken! Heineken!'"

-"Nou nee, wij noemen niemand Heineken."

"Oh, jammer."

De scheids kijkt een beetje beteuterd, en ik weet niet meer wat ik moet zeggen, dus ik hou m'n mond maar. We zijn in een impasse beland. 

"Hij heet Grolsch", zegt iemand.

De scheids neemt dit voor kennisgeving aan, loopt naar het midden en start de wedstrijd. Het duurt een tijdje voordat ik er goed inzit.

Onze jongens: een angstdroom

De stem van Kees Jansma, dat ene woord. Rensenbrink. Het zit in mijn hoofd, al jaren, met dank aan de videoband die mijn vader bij de Jonge Bols had gekregen, in zo’n lelijk oranje kartonnen hoesje. Al jaren onvindbaar die band, waarschijnlijk door mijn moeder op de een of andere rommelmarkt verkocht voor een gulden, samen met Secret Squirrel.

Daar zat ik, op mijn knieën, net een meter van de tv. De letters PDM verdwenen in enorme videorecorder en na wat sneeuw kondigde een deuntje met te veel synthesizers het grootste succes van het Nederlands voetbal aan. Van Basten, prima aangenomen, jongen. Lineker, wéér die beweging. Of, weer drie, het is z’n derde. En dat we daar vooraf zo bang voor waren.

Ergens is het te hopen dat het Nederlands elftal de komende jaren volhardt in eigenlijk veel te vroeg uitgeschakeld worden. Begrijp me niet verkeerd: ik leef mee als Oranje speelt, ik schiet omhoog in mijn stoel als Van Persie zich vrijspeelt, ik ben uren voor een belangrijke wedstrijd misselijk van de zenuwen en voel me dagenlang ellendig als we weer eens onnodig verliezen, maar toch, ik houd mijn hart vast.

Ik stel me twee kleine mannetjes voor die een beetje op mij lijken, samen voor een enorm plat scherm, waarop spelers in oranje de hele wereld laten zien hoe voetbal ook weer gespeeld moet worden. En dan daaronder de stemmen van Leo Oldenburger en Albert Mantingh. Of, bewaar me, Leo Driessen. Iemand met een stem voor Te land, ter zee en in de lucht. Onder in beeld verschijnt om de zoveel tijd een irrelevant statistiekje. Als je pech hebt naast het hoofd van Gerard Joling.

Sneijder… Zoeken naar… Van Persie… Oh.. ja…tikje breed bij Sneijder. Sneijder, terug tot bij Clasie. Clasie, zoeken naar Huntelaar…. Ramos.... Vasthouden bij Huntelaar. Huntelaar blijft overeind… En dan. Schieten. Ja, hoor! Klaas! Jan! Huntelaar! Uit Voor-Drempt. Scoorde tot nu toe 23 keer in de eerste zes minuten na rust, waarvan twee keer voor Heerenveen, maar nog nooit voor Oranje, maar nu wel, schitterend, de pass breed bij Clasie, Ramos probeert het nog, maar de controle bij Huntelaar. Nederland - Spanje 1-0.

Dank u vriendelijk. Ik stel de recorder vast in op Sporza.

Door: tejoow (binnenkort meer op zijn blog)

Keep

We hebben geen keeper meer. Eigenlijk al heel lang niet. Nummer 1 kreeg knieproblemen, alweer lang geleden. Er kwam nooit officieel een vervanger, want onze nieuwe keeper (nummer 2) wilde liever voetballen. Maar nummer 2 was erg goed. Dus hij moest wel op doel.

Nummer 2 vertrok naar het buitenland. We dachten deze zomer een nieuwe keeper te hebben gevonden - en dat is geen sinecure, een keeper vinden - maar net voor de competitie begon kreeg hij werk op zondag. 

Nu keep ik af en toe. 

(Tegenstanders dienen hier te stoppen met lezen.)

Ik kan niet keepen. 

Maar ik doe alsof. Ik ben lang, dat scheelt. En ik roep veel. Als Van Gaal sta ik te schreeuwen: "Dát is lekker gedaan jóh!", "En dát is goed afgespeeld!", "Lekker ouwe!", "Aansluiten!" En ik weet niet of het daardoor komt, maar ik pak dan wel eens een bal. Uit de lucht of van de lijn.

Maar ik denk eigenlijk constant aan de rust. Dat ik mijn voetbaltenue weer aan mag trekken voor een tweede helft in het veld.

Het grootste deel van een helft keepen, voel ik me heel alleen.

Scherp

Hij vermoedt niets, de spits. Hij loopt vrij, hij is even aan de aandacht van de verdediger ontsnapt. Niemand ziet hem sluipen, weg de ruimte in, klaar om toe te slaan. De bal is nog ver weg, zelfs niet in het bezit van zijn ploeg, maar dat kan zo omslaan. En dan is hij vrij, is hij weg.

De aanval van de tegenstander loopt stuk, de bal gaat rap de andere kant op, en de spits roept. Hij ziet zijn kans al, hij ziet zijn kans schoon. Nog steeds is hij zich van geen kwaad bewust.

Dan, het moment. De bal komt, en de spits zet het op een lopen, nog even en hij zal er zijn. Niemand kan hem nu nog inhalen. In gedachten hangt de bal al in de touwen. Maar hij heeft geen schijn van kans, want ik ben een scherpschutter. Mijn vizier stond al lang op hem gericht.

Pang, vlag omhoog, pang, vlag naar voren. De aanval is op slag dood.

Best mooi, grensrechter zijn.

Borussia Dortmund - Ajax op WhatsApp

- Zeeeeeeu lekker ontspannen die Bert!

> Oooooeeeeei

- Aaah christian scoor nou eens wat vaker

- Aaaaaaaaah

> Keepertje omslepen
> Omspelen, door te slepen
> Die lengte van Baab is toch wel fijn hoor, in europa

- Baab speelt als een baaaaas
- Zo
- Ik hoop dat ik nog kan slapen. Verhoogde hartslag

>Ze gaan winnen.
> Let maar op.

- Geloof er ook wel in.
- Heel voorzichtig
- Val erin teringbal!!!!
- Neeee!

> Belde ik jou nou? Excuus.
> Siempie zeg....!

- Miljoen kansen achter elkaar!!!
- Jeeeeeeuzes

> Mooie actie
> Kennnnisss!
> Nee joh! Wat een lul joh!

- Godv
- Jaaaaaaaaaaaa

> Nu winnen ze zeker!
> Hummeltje ha

- Pff, hoop dat dit goed gaat

> Nog lang
> Baab bij corners, zo fijn

- Baab is lekker beziiig
- Kenonne die tribune

> Duwtje :)


> Janken
- Tv uit frustratie uitgezet bij goal. Gaat nu wel weer. Erg jammer.

Duiding

"Hoe is de verkiezingsnederlaag van uw partij te verklaren?"

- "Wat je ziet is dat de VVD en de PvdA allebei rond de 40 zetels halen, een heel groot aantal, waar ik ze ook van harte mee wil feliciteren, en dat wij toch rond de 15 blijven steken."

"Ja, maar hoe kómt dat dan?"

- "Nou, wat je dus ziet is dat ondanks het verhaal dat wij hebben geprobeerd aan de kiezer over te brengen, dat dit niet gebracht heeft wat we ervan gehoopt hadden, en dat we niet veel hoger konden komen dan een zetel of 12-15. Tel je daarbij op de enorm hoge scores van de PvdA en de VVD..."

Zo ongeveer gingen de interviews na afloop van de verkiezingsuitslag van vorige week. Elke vraag om uitleg werd beantwoord met een beschrijving van wat er zojuist was gebeurd. Ja, dat hadden wij ook wel gezien. Het kwam me erg bekend voor, dit type vraaggesprek, maar het duurde even voor ik wist waarvan:

"Hoe is deze nederlaag te verklaren?"

"Ja, wat je ziet is dat zij snel op 1-0 komen, en dat het ons dan niet lukt om tegen te scoren. Als het dan 2-0 wordt weet je dat het moeilijk wordt. We maken dan nog knap de 2-1, maar als dan die laatste nog valt in de tweede helft, ja, dan is het een heel lastig verhaal."

"Ja, maar hoe kómt dat dan?"

"Nou, wat je dus ziet is dat we 2-0 achterkomen, wat natuurlijk altijd een lastige opgave is. Het is ook een sterke tegenstander. Die goal geeft je dan nog moed, maar na die 3-1 konden de jongens het niet meer opbrengen."

De angst om echt iets te zeggen grijpt steeds verder om zich heen.