Ik had weinig aandacht voor het voetbal dit weekeinde, en ik vroeg me af hoe het kwam. Mijn eerste gedachte was dat het te maken had met de uitzonderlijk middelmatige prestaties van mijn eigen club. Op zich een goede mogelijkheid, maar ook het andere voetbal interesseerde me minder dan normaal. Ik keek nog wel op de websites met uitslagen, maar dat ik de zondagse samenvattingen niet kon zien irriteerde me minder dan anders. Ook bij de buitenlandse resultaten haalde ik mijn schouders op.
Was het dan een algehele desillusie, de intrede van een definitief totaalcynisme na de doordeweekse poppenkast van de selectie van de WK's van 2018 en 2022? Misschien legde ik me nu neer bij de uiteindelijke overwinning van Het Moderne Voetbal, zoals dat heet.
Ik denk, en hoop, dat het iets anders was. Op Twitter werd het uitstekend verwoord: FC Barcelona heeft zojuist de eindbaas verslagen en het spel Voetbal uitgespeeld. Dat is het precies. Barcelona heeft namens de mondiale voetbalgemeenschap het Voetbal uitgespeeld, en een spel dat je net hebt uitgespeeld is automatisch tijdelijk minder leuk.
Ergens anders werd het voetbal van de Catalanen 'orgastisch' genoemd, en dat maakt het eigenlijk nog duidelijker. Als je net bent klaargekomen, heb je gewoon even geen zin meer.
De voetbalwereld ligt momenteel even rustig een sigaretje te roken.
maandag 6 december 2010
vrijdag 3 december 2010
WK
Er was werkelijk geen mens enthousiast te krijgen voor het WK van 2018 in Nederland (en België). Bij de toerbussen die door Nederland reden ter promotie van het WK was het stil, Gullit die bij de presentatie van het bid op een fiets aankwam werd uitgelachen, en in ieder praatprogramma werd gemeld dat we onze deuren – of onze snelwegen – niet moeten open stellen voor de FIFA (of: de MAFIFA).
Maar toch was er teleurstelling.
Ik lag ziek op bed, dus keek ik naar de presentatie. Hoewel, het was niet alleen verveling. Ik dacht ’s ochtends al: fijn, straks lekker een nieuwe aflevering slow-television van de NOS. Na de rechtszaak tegen Wilders en een dag lang een CDA-congres live op tv, was het nu tijd mee te kijken bij saaie praatjes en presentaties in een zaal in Zurich.
Maar toen de presentatie eindelijk begon was het snel voorbij. Rusland en Qatar. Gas en olie. Geld en geld.
De volgende keer dat Nederland een kans maakt is 2030, want pas na twaalf jaar mag een zelfde continent weer gastheer zijn. En Rusland telt in dit geval voor Europa.
Naast de teleurstelling – “dan ben ik bijna vijftig man!” – las ik op de mail ook een lichtpuntje: “Voordeel van 2030 is dat mijn zoon er dan aan mee kan doen.”
Inderdaad, we blijven dromen.
Maar toch was er teleurstelling.
Ik lag ziek op bed, dus keek ik naar de presentatie. Hoewel, het was niet alleen verveling. Ik dacht ’s ochtends al: fijn, straks lekker een nieuwe aflevering slow-television van de NOS. Na de rechtszaak tegen Wilders en een dag lang een CDA-congres live op tv, was het nu tijd mee te kijken bij saaie praatjes en presentaties in een zaal in Zurich.
Maar toen de presentatie eindelijk begon was het snel voorbij. Rusland en Qatar. Gas en olie. Geld en geld.
De volgende keer dat Nederland een kans maakt is 2030, want pas na twaalf jaar mag een zelfde continent weer gastheer zijn. En Rusland telt in dit geval voor Europa.
Naast de teleurstelling – “dan ben ik bijna vijftig man!” – las ik op de mail ook een lichtpuntje: “Voordeel van 2030 is dat mijn zoon er dan aan mee kan doen.”
Inderdaad, we blijven dromen.
dinsdag 30 november 2010
Onrecht
Menno Pot beschrijft in zijn Balgevoel van afgelopen maandag hoe de trainers van Nederlandse eredivisieclubs elk tegendoelpunt als een ongelukje afdoen: "Trainers beoordelen vrijwel elk doelpunt dat hun ploeg tegen krijgt als onnodig. Dat maakt automatisch elk puntenverlies onnodig, of ongelukkig, of zelfs allebei." Het is een rake column. De reacties van trainers komen, zeker bij herhaling, inderdaad wat onrealistisch over. Toch is het gevoel wel erg herkenbaar.
In het amateurvoetbal voelt elk tegendoelpunt alsof de edele voetbalsport zojuist met grof geweld is onteerd. Dit hangt samen met het feit dat het ontzettend veel werk is om zélf een doelpunt te maken; zo voelt het althans. Ik bedoel niet dat het voor een speler veel werk is, daar weet ik te weinig vanaf (1 doelpunt in carrière), ik bedoel voor een team. Mijn team moet aanval na aanval opzetten, en na lang proberen wordt er een keer een kans geproduceerd, en bij een bepaald aantal kansen maken we dan een keer een doelpunt. Een hoop werk.
De tegenstander heeft hier geen last van. Of ze veel of weinig kansen krijgen maakt niet uit; tegendoelpunten voelen alsof ze uit de lucht komen vallen, alsof ze eigenlijk afgekeurd hadden moeten worden, alsof ons op de één of andere manier onrecht wordt aangedaan. Dat de buitenwereld dit onrecht niet wil zien maakt het extra erg. De tegengoals voelen als verraad van de voetbalgoden, als een onvoorstelbaar en nooit meer te herhalen staaltje geluk van de tegenstanders.
Je beseft dan plotseling dat deze wedstrijd wellicht niet de feel-good-film is die elke wedstrijd eigenlijk zou moeten zijn, dat de All-Stars deze keer misschien niet gaan winnen. Maar bovenal voel je dat wij nu wéér helemaal van voren af aan moeten beginnen met het construeren van een doelpunt voor onszelf, terwijl dat van de tegenstander hen zo plotseling en per abuis in de schoot is geworpen.
Bij ons amateurs is elk tegendoelpunt niet alleen onnodig en ongelukkig, maar daarnaast ook nog buitengewoon oneerlijk en onrechtvaardig. Zo beschouwd zijn die trainers eigenlijk nog de redelijkheid zelve.
In het amateurvoetbal voelt elk tegendoelpunt alsof de edele voetbalsport zojuist met grof geweld is onteerd. Dit hangt samen met het feit dat het ontzettend veel werk is om zélf een doelpunt te maken; zo voelt het althans. Ik bedoel niet dat het voor een speler veel werk is, daar weet ik te weinig vanaf (1 doelpunt in carrière), ik bedoel voor een team. Mijn team moet aanval na aanval opzetten, en na lang proberen wordt er een keer een kans geproduceerd, en bij een bepaald aantal kansen maken we dan een keer een doelpunt. Een hoop werk.
De tegenstander heeft hier geen last van. Of ze veel of weinig kansen krijgen maakt niet uit; tegendoelpunten voelen alsof ze uit de lucht komen vallen, alsof ze eigenlijk afgekeurd hadden moeten worden, alsof ons op de één of andere manier onrecht wordt aangedaan. Dat de buitenwereld dit onrecht niet wil zien maakt het extra erg. De tegengoals voelen als verraad van de voetbalgoden, als een onvoorstelbaar en nooit meer te herhalen staaltje geluk van de tegenstanders.
Je beseft dan plotseling dat deze wedstrijd wellicht niet de feel-good-film is die elke wedstrijd eigenlijk zou moeten zijn, dat de All-Stars deze keer misschien niet gaan winnen. Maar bovenal voel je dat wij nu wéér helemaal van voren af aan moeten beginnen met het construeren van een doelpunt voor onszelf, terwijl dat van de tegenstander hen zo plotseling en per abuis in de schoot is geworpen.
Bij ons amateurs is elk tegendoelpunt niet alleen onnodig en ongelukkig, maar daarnaast ook nog buitengewoon oneerlijk en onrechtvaardig. Zo beschouwd zijn die trainers eigenlijk nog de redelijkheid zelve.
El Clásico
Maandag 29 november was het de dag van El Clásico, een begrip in het Spaanse, herstel: Europese, herstel: mondiale voetbal. De strijd tussen Barcelona en Real Madrid. De wedstrijd is tien maal belangrijker en groter dan De Klassieker, The Northwest Derby (Manchester United en Liverpool) of de stadsderby van Milaan. Trainers en spelers van Real en Barca vuren weken voor het duel woorden op elkaar af en de dag van de wedstrijd stijgt de spanning tot grote hoogte. Zo ook gisteren.
Doordat Real Madrid afgelopen weken goed tot geweldig voetbal had gespeeld leek El Clasico dit jaar een hevige strijd te gaan worden. Vorige week nog hielpen de Koninklijke de trots van Amsterdam naar de vernieling in de Champions League en het weekend voor de show in de ArenA liet Madrid in het eigen Bernabeu het net vijf keer trillen in het competitieduel met Athletico Bilbao.
Maar Barcelona voert al twee jaar de boventoon. En niet met voetbal, nee met ware kunst. Zo ook maandagavond in Camp Nou. 98.255 toeschouwers lieten zich niet tegenhouden door de kou en het gure weer dat niet alleen Nederland had getroffen. Zij kwamen en zagen het elftal van Guardiola kunst creëren.
Voetbal is soms een spel waar elf tegen elf proberen een doelpunt te maken. Maar gister gebeurde er iets heel anders in Camp Nou. Barcelona speelde met Real Madrid, vernederde Real Madrid en toonde Real Madrid voetbal dat tot kunst is verheven. Vijf maal was het raak, maar die doelpunten waren niet belangrijk. Het ging om dat oogstrelende spel. (samenvatting)
Gister was het Fútbol Club Barcelona dat een meesterwerk produceerde. Belangrijkste architect was niet Barca-trainer Josep Guardiola, maar aanvaller Lionel Messi. Hij voegde zich gister in een rijtje illustere voorgangers: Van Gogh, Da Vinci, Picasso, Monet. En Messi.
Door Ruud Pijper
Doordat Real Madrid afgelopen weken goed tot geweldig voetbal had gespeeld leek El Clasico dit jaar een hevige strijd te gaan worden. Vorige week nog hielpen de Koninklijke de trots van Amsterdam naar de vernieling in de Champions League en het weekend voor de show in de ArenA liet Madrid in het eigen Bernabeu het net vijf keer trillen in het competitieduel met Athletico Bilbao.
Maar Barcelona voert al twee jaar de boventoon. En niet met voetbal, nee met ware kunst. Zo ook maandagavond in Camp Nou. 98.255 toeschouwers lieten zich niet tegenhouden door de kou en het gure weer dat niet alleen Nederland had getroffen. Zij kwamen en zagen het elftal van Guardiola kunst creëren.
Voetbal is soms een spel waar elf tegen elf proberen een doelpunt te maken. Maar gister gebeurde er iets heel anders in Camp Nou. Barcelona speelde met Real Madrid, vernederde Real Madrid en toonde Real Madrid voetbal dat tot kunst is verheven. Vijf maal was het raak, maar die doelpunten waren niet belangrijk. Het ging om dat oogstrelende spel. (samenvatting)
Gister was het Fútbol Club Barcelona dat een meesterwerk produceerde. Belangrijkste architect was niet Barca-trainer Josep Guardiola, maar aanvaller Lionel Messi. Hij voegde zich gister in een rijtje illustere voorgangers: Van Gogh, Da Vinci, Picasso, Monet. En Messi.
Door Ruud Pijper
maandag 29 november 2010
Anderlecht (deel 1)
Vanuit de stad je club bezoeken heeft wat. De metro pakken naar de wijk en daar vanuit alle hoeken andere fans zien komen. En wij waren op weg naar onze club. Bij het kopen van acht kaarten voor achter het doel was RSC Anderlecht dat geworden – onze club.
Zo moeilijk is het niet, een club adopteren. We deden het eerder in Londen met QPR, en nu was het in Brussel Anderlecht geworden.
Paars-Wit (nummer twee) speelde tegen Charleroi, de hekkensluiter, ook bekend als ‘De Zebra’s’. In de krant lazen we eerder dat het een mooie avond voor ons kon worden: nummer drie AA Gent had vrijdagavond gewonnen van lijstaanvoerder Racing Genk. Bij winst zou RSCA dus de eerste plek overnemen. Dat moest goed komen.
Ook lazen we in de krant dat Anderlecht-supporters boos zijn over de hoge parkeertarieven in de wijk rond het stadion. “Schandalig”, kopt de krant. En ook wij – Anderlecht-supporters – waren natuurlijk boos. Moesten we weer met de metro komen. In de kroeg, of naast een medesupporter in het café, moesten we het er maar eens over hebben, dat parkeerplan dat ons de mogelijkheid ontnam om in de straten van Anderlecht te parkeren.
Voor het Constant Vanden Stockstadion – midden in een oude woonwijk – stonden genoeg kramen om de voorbeschouwing genoeglijk door te komen: er was worst, er waren frieten, en er was bier, dat gekocht kon worden aan een rij tafels die voor de bar opgesteld waren. Men verwachtte veel mensen.
Uiteraard moesten we wedden. Toen we onze voorkeur doorgaven – winst met twee doelpunten verschil – vroeg een andere supporter verbaasd of we echt alleen hierop zouden inzetten. Met €80,- inzet zouden we slechts €100,- winnen. Tja. Niet veel, maar wat moesten we anders? “Ah,” zei hij, “jullie zijn Hollanders, ik snap het al.”
Rondom het stadion lag een klein parkje dat vol gezeken werd. We mochten immers niet tegen de muren plassen. Wij hielden ons aan de regels. Met paarswitte sjaal en muts toogden we naar de ingang. Het moment waarop je het gras ziet als je een stadion binnenkomt is prachtig. Zelfs in de Arena, hoe vertrouwd ook, geeft dat altijd even een schokje.
Het was al goed druk. Achter het doel was het dringen. Aan de overkant gingen vlaggen de lucht in, boven ons werden ritmes ingezet op grote trommels. We stonden weliswaar achteraan, moesten op onze tenen staan of in de hekken hangen om de wedstrijd te kunnen volgen, maar we waren bij Anderlecht.
Er wordt veel gezwegen om ons heen, want we komen 1-0 achter. Het is koud. Gelukkig weet Anderlecht de wedstrijd met enige moeite naar zich toe te trekken, mede doordat Charleroi twee rode kaarten pakt. Bij de 3-1 juichen we uitbundig. Ons geld is veiliggesteld. En wij staan bovenaan. (verslag)
Na de wedstrijd eten we nog een frietje. Het zout bijt op schrale lippen. Als we ons, terug in het centrum, in een kroeg opwarmen, proosten we op RSCA. We hebben het niet over de Eredivisie. Het is zo veel leuker, als je met de hele groep voor dezelfde club bent.
Zo moeilijk is het niet, een club adopteren. We deden het eerder in Londen met QPR, en nu was het in Brussel Anderlecht geworden.
Paars-Wit (nummer twee) speelde tegen Charleroi, de hekkensluiter, ook bekend als ‘De Zebra’s’. In de krant lazen we eerder dat het een mooie avond voor ons kon worden: nummer drie AA Gent had vrijdagavond gewonnen van lijstaanvoerder Racing Genk. Bij winst zou RSCA dus de eerste plek overnemen. Dat moest goed komen.
Ook lazen we in de krant dat Anderlecht-supporters boos zijn over de hoge parkeertarieven in de wijk rond het stadion. “Schandalig”, kopt de krant. En ook wij – Anderlecht-supporters – waren natuurlijk boos. Moesten we weer met de metro komen. In de kroeg, of naast een medesupporter in het café, moesten we het er maar eens over hebben, dat parkeerplan dat ons de mogelijkheid ontnam om in de straten van Anderlecht te parkeren.
Voor het Constant Vanden Stockstadion – midden in een oude woonwijk – stonden genoeg kramen om de voorbeschouwing genoeglijk door te komen: er was worst, er waren frieten, en er was bier, dat gekocht kon worden aan een rij tafels die voor de bar opgesteld waren. Men verwachtte veel mensen.
Uiteraard moesten we wedden. Toen we onze voorkeur doorgaven – winst met twee doelpunten verschil – vroeg een andere supporter verbaasd of we echt alleen hierop zouden inzetten. Met €80,- inzet zouden we slechts €100,- winnen. Tja. Niet veel, maar wat moesten we anders? “Ah,” zei hij, “jullie zijn Hollanders, ik snap het al.”
Rondom het stadion lag een klein parkje dat vol gezeken werd. We mochten immers niet tegen de muren plassen. Wij hielden ons aan de regels. Met paarswitte sjaal en muts toogden we naar de ingang. Het moment waarop je het gras ziet als je een stadion binnenkomt is prachtig. Zelfs in de Arena, hoe vertrouwd ook, geeft dat altijd even een schokje.
Het was al goed druk. Achter het doel was het dringen. Aan de overkant gingen vlaggen de lucht in, boven ons werden ritmes ingezet op grote trommels. We stonden weliswaar achteraan, moesten op onze tenen staan of in de hekken hangen om de wedstrijd te kunnen volgen, maar we waren bij Anderlecht.
Er wordt veel gezwegen om ons heen, want we komen 1-0 achter. Het is koud. Gelukkig weet Anderlecht de wedstrijd met enige moeite naar zich toe te trekken, mede doordat Charleroi twee rode kaarten pakt. Bij de 3-1 juichen we uitbundig. Ons geld is veiliggesteld. En wij staan bovenaan. (verslag)
Na de wedstrijd eten we nog een frietje. Het zout bijt op schrale lippen. Als we ons, terug in het centrum, in een kroeg opwarmen, proosten we op RSCA. We hebben het niet over de Eredivisie. Het is zo veel leuker, als je met de hele groep voor dezelfde club bent.
vrijdag 26 november 2010
Anderlecht (deel 0)
Morgen dus naar Anderlecht, maar eens even voorbereiden. De voorpagina van de website zegt heel groot '30 keer kampioen van België'. Dus zij hebben wel die derde ster.
Het eerste nieuwsbericht bevat het volgende plaatje:
Eronder staat: RSCA roept de supporters op om respectvol om te gaan met de huizen en de eigendommen van de buurtbewoners. Wildplassen levert veel klachten op. De stank irriteert en urine tast de muren van de gebouwen aan. Daarom is het verboden. Een duidelijk verhaal. Ik vraag me af hoevaak je tegen een muur moet pissen voordat hij omvalt.
Dan naar de voorbeschouwing van de wedstrijd. Het blijkt niet best te gaan met de bezoekers: Charleroi staat voorlopig troosteloos laatste met 7 op 48. RSCA scoorde dit seizoen al 32 keer en kreeg slechts 12 doelpunten tegen. De Zebra’s scoorden zelf slechts 10 keer en kregen ook al 30 tegendoelpunten te slikken. Uitstekende bijnaam, "de Zebra's".
De aftrap van RSC Anderlecht - Charleroi zal plaatsvinden op zaterdag 27 november 2010 om 20u in het Constant Vanden Stockstadion. Ik heb wel het gevoel dat ik er klaar voor ben.
Het eerste nieuwsbericht bevat het volgende plaatje:
Eronder staat: RSCA roept de supporters op om respectvol om te gaan met de huizen en de eigendommen van de buurtbewoners. Wildplassen levert veel klachten op. De stank irriteert en urine tast de muren van de gebouwen aan. Daarom is het verboden. Een duidelijk verhaal. Ik vraag me af hoevaak je tegen een muur moet pissen voordat hij omvalt.
Dan naar de voorbeschouwing van de wedstrijd. Het blijkt niet best te gaan met de bezoekers: Charleroi staat voorlopig troosteloos laatste met 7 op 48. RSCA scoorde dit seizoen al 32 keer en kreeg slechts 12 doelpunten tegen. De Zebra’s scoorden zelf slechts 10 keer en kregen ook al 30 tegendoelpunten te slikken. Uitstekende bijnaam, "de Zebra's".
De aftrap van RSC Anderlecht - Charleroi zal plaatsvinden op zaterdag 27 november 2010 om 20u in het Constant Vanden Stockstadion. Ik heb wel het gevoel dat ik er klaar voor ben.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
