De zon schijnt in de Arena, en dat is lang geleden. De trainer is leuk, net als de meeste spelers, en er zijn nog een aantal goeie ook, er zijn veel doelpunten, begrijpelijke transfers, en over de bestuurskamer denken we maar niet te veel na. Er is weerzien met oude bekenden, blikken van verstandhouding met de heftruckchauffeurs van de rij achter ons, maar er zijn ook nieuwe buren, twee jonge jongens met t-shirts en shawls, en geconcentreerde blikken op de wedstrijd.
Die wedstrijd, die nemen we gulzig tot ons, het is immers lang geleden en het is goed te verteren. Als slechte fases ons doen schelden - supporters schelden nou eenmaal, ook bij Barca schelden ze op Iniesta en co., reken maar - zijn we daarna toch even beschaamd. Hoe erg is het niet al die jaren geweest, elke week weer een verschrikkelijke 1-0 tegen NEC, door een klutsbal in de 73e minuut, spuuglelijk voetbal met nietszeggende spelers en een serie flapdrollen op de bank. Na bijna tien jaar blind zijn is dit ene oog een godsgeschenk.
In zo'n atmosfeer is het fijn voetballen, lijkt me. De spelers hebben het leuk, het publiek klapt veel en graag, scandeert de namen van Alderweireld en Sulejmani, volgende keer zullen het misschien Boerrigter en Eriksen zijn, er zijn veel lievelingen momenteel. Over niemand wordt openlijk geklaagd. Als Daley Blind ergens een goede opening vindt, klinkt gul applaus. Maar toch, na de wedstrijd, zijn supporters in de trein hard als altijd: "Die Daley kan er geen klote van".
Misschien blijft de zon schijnen, maar als het straks betrekt heb ik wel een vermoeden wie het als eerste krijgt de horen.
Geniet nog maar even van het mooie weer, Daley.
maandag 15 augustus 2011
zaterdag 6 augustus 2011
Doelman
Het is rustig voor zijn doel. Het spel speelt zich verder op het plein af. Maar hij is erbij, hij blijft betrokken, en blijft opletten. Hij zal zijn doel verdedigen.
Hoe groot dat doel ook is.
woensdag 3 augustus 2011
Moskou
De zomer is: je vermaken met geruchten. X gaat naar Y, Z weer naar X. Het transfernieuws is leuk voor in de kroeg. Het roept veel vage voorspellingen en opportunistisch enthousiasme op. Maar ik kan die transfers allemaal niet zo goed aan.
Neem Demy de Zeeuw die vertrok van Ajax naar Spartak Moskou. Dat vond ik niet alleen jammer, ik heb er dagenlang over lopen piekeren.
Niet zozeer omdat De Zeeuw een erg prettige speler is voor een supporter die even geen tijd heeft voor genuanceerde opinies, maar vanaf de bank in de woonkamer wat wil schreeuwen. Want: als het fout gaat is het Demy’s fout. Duidelijk. Maar als ‘ie een goede dag heeft, dan kan ‘ie ineens beslissend zijn.
Daar ging het me allemaal niet om. Het ging om Moskou.
Ik zag alleen maar dit: Demy, die kleine Demy, die in een appartement op 34 hoog de roodfluwelen gordijnen opzij schuift en naar buiten kijkt. Naar de grijze, ijle lucht. Ver beneden hem snellen Russen met mutsen over de straten. Het sneeuwt, het is koud. Op de bank zit zijn vriendin. “Wat zullen we vandaag eens doen?” Demy weet het niet.
Of neem doelman Piet. Piet Velthuizen vertrok vorig jaar van Vitesse naar het Spaanse Hercules Alicante. Mooie transfer, zou je zeggen. Al in de jeugd speelde Velthuizen in Arnhem. Een avontuur in Spanje kwam als geroepen. Maar ik zag Piet door zijn tuin lopen in Alicante. Hij was alleen. Zijn vriendin had hem verlaten en zat alweer snel in Nederland. Piet zelf werd al snel op de bank gezet. Geen vriendin, geen voetbal, en dan moest hij het ook nog eens doen met die leegte in de tuin. Piet miste zijn huisdieren: karpers.
Iedere keer bij het openen van de voetbalsites, hoopte ik niet te veel schokkends te moeten ontdekken. Ik had het al druk zat met Demy en met Piet.
Gelukkig zag ik op de Twitter van De Zeeuw vrolijke foto’s staan. Hij kreeg wat reistips van Victoria Koblenko over Moskou. En het was er lekker weer. Zijn vriendin vond vooral de metro heel mooi. En tot mijn plezier hoorde ik goed nieuws over Piet. Hij keert terug bij Vitesse, terug in Arnhem, dicht bij zijn koikarpers.
Ik weet wel dat die jongens zich allemaal redden. Groot genoeg zijn, genoeg verdienen. Maar nog een maand zal ik moeten leven met die transfers. Nog een maand lang zal ik denken: jongen, weet je het zeker? Ga je dat doen? Wordt dat wel écht leuk?
Neem Demy de Zeeuw die vertrok van Ajax naar Spartak Moskou. Dat vond ik niet alleen jammer, ik heb er dagenlang over lopen piekeren.
Niet zozeer omdat De Zeeuw een erg prettige speler is voor een supporter die even geen tijd heeft voor genuanceerde opinies, maar vanaf de bank in de woonkamer wat wil schreeuwen. Want: als het fout gaat is het Demy’s fout. Duidelijk. Maar als ‘ie een goede dag heeft, dan kan ‘ie ineens beslissend zijn.
Daar ging het me allemaal niet om. Het ging om Moskou.
Ik zag alleen maar dit: Demy, die kleine Demy, die in een appartement op 34 hoog de roodfluwelen gordijnen opzij schuift en naar buiten kijkt. Naar de grijze, ijle lucht. Ver beneden hem snellen Russen met mutsen over de straten. Het sneeuwt, het is koud. Op de bank zit zijn vriendin. “Wat zullen we vandaag eens doen?” Demy weet het niet.
Of neem doelman Piet. Piet Velthuizen vertrok vorig jaar van Vitesse naar het Spaanse Hercules Alicante. Mooie transfer, zou je zeggen. Al in de jeugd speelde Velthuizen in Arnhem. Een avontuur in Spanje kwam als geroepen. Maar ik zag Piet door zijn tuin lopen in Alicante. Hij was alleen. Zijn vriendin had hem verlaten en zat alweer snel in Nederland. Piet zelf werd al snel op de bank gezet. Geen vriendin, geen voetbal, en dan moest hij het ook nog eens doen met die leegte in de tuin. Piet miste zijn huisdieren: karpers.
Iedere keer bij het openen van de voetbalsites, hoopte ik niet te veel schokkends te moeten ontdekken. Ik had het al druk zat met Demy en met Piet.
Gelukkig zag ik op de Twitter van De Zeeuw vrolijke foto’s staan. Hij kreeg wat reistips van Victoria Koblenko over Moskou. En het was er lekker weer. Zijn vriendin vond vooral de metro heel mooi. En tot mijn plezier hoorde ik goed nieuws over Piet. Hij keert terug bij Vitesse, terug in Arnhem, dicht bij zijn koikarpers.
Ik weet wel dat die jongens zich allemaal redden. Groot genoeg zijn, genoeg verdienen. Maar nog een maand zal ik moeten leven met die transfers. Nog een maand lang zal ik denken: jongen, weet je het zeker? Ga je dat doen? Wordt dat wel écht leuk?
dinsdag 14 juni 2011
Amkar Perm - FC Terek Grozny (live)
Het is het internettijdperk. Alles is live te volgen. Overal.
Tot voor kort wisten we nauwelijks dat er in Rusland gevoetbald werd, nu volg ik achter de pc live hoe het Gullit vergaat. Ik heb nog net geen beelden opgezocht via een haperige stream, omdat ik bang ben vreemd aangekeken te worden in een computerzaal van de universiteitsbibliotheek – mensen die langslopen en zien dat ik de thuiswedstrijd van Amkar Perm live volg, tegen FC Terek Grozny.
Dus heb ik een live-scorebord open staan. In de rechteronderhoek van het scherm. Ideaal rustmoment tijdens de studie.
De stand zal verklappen hoe ver Gullit inmiddels in zijn stoel is weggezakt, hoe ver hij zijn kraag heeft opgetrokken. De cijfers zullen laten zien hoe een spartelende Gullit aan zijn einde komt.
Of misschien loopt het anders. Staat er straks nul-één op het schermpje en zit Gullit fier overeind. Een nul en een twee en Gullit zal gaan staan voor de dug-out. Een nul en een drie en Gullit zal zich omdraaien naar het publiek, waar zijn baas zit, en gebaren maken: 'Wat had je nou, mafkees? Hier heb je drie punten.'
Wat er ook gebeurt, de cijfers zullen vertellen dat Gullit vanavond nog afreist naar Amsterdam.
Er is geen houden meer aan, daar in Grozny.
UPDATE: Gullit heeft verloren, 0-1. Doelpunt in de 90e minuut. Een eigen doelpunt. Gullit: "Als ik had gewonnen, had het denk ik niet zoveel uitgemaakt."
Tot voor kort wisten we nauwelijks dat er in Rusland gevoetbald werd, nu volg ik achter de pc live hoe het Gullit vergaat. Ik heb nog net geen beelden opgezocht via een haperige stream, omdat ik bang ben vreemd aangekeken te worden in een computerzaal van de universiteitsbibliotheek – mensen die langslopen en zien dat ik de thuiswedstrijd van Amkar Perm live volg, tegen FC Terek Grozny.
Dus heb ik een live-scorebord open staan. In de rechteronderhoek van het scherm. Ideaal rustmoment tijdens de studie.
De stand zal verklappen hoe ver Gullit inmiddels in zijn stoel is weggezakt, hoe ver hij zijn kraag heeft opgetrokken. De cijfers zullen laten zien hoe een spartelende Gullit aan zijn einde komt.
Of misschien loopt het anders. Staat er straks nul-één op het schermpje en zit Gullit fier overeind. Een nul en een twee en Gullit zal gaan staan voor de dug-out. Een nul en een drie en Gullit zal zich omdraaien naar het publiek, waar zijn baas zit, en gebaren maken: 'Wat had je nou, mafkees? Hier heb je drie punten.'
Wat er ook gebeurt, de cijfers zullen vertellen dat Gullit vanavond nog afreist naar Amsterdam.
Er is geen houden meer aan, daar in Grozny.
UPDATE: Gullit heeft verloren, 0-1. Doelpunt in de 90e minuut. Een eigen doelpunt. Gullit: "Als ik had gewonnen, had het denk ik niet zoveel uitgemaakt."
maandag 13 juni 2011
Even Apeldoorn bellen
Pff, slecht geslapen vannacht. Misschien had ik ook niet zo lang in de pub moeten blijven hangen. En wat minder moeten eten. Ik moet sowieso minder eten, bedenk ik me elke keer als ik in de spiegel kijk. Nou ja, eigenlijk moet het allemaal kunnen, vind ik. Hier en daar een biertje en een sigaretje, zoveel kwaad kan dat niet. En ik heb mijn sporen wel verdiend, al 13 seizoenen Premier League. Onderaan in de Premier League weliswaar, maar toch.
Hopelijk sta ik laatste man vandaag, dan hoef ik niet zoveel te rennen. Op inzicht kan ik veel goedmaken, sta altijd op de juiste plek. Ja, zo hou ik het nog wel een paar seizoenen vol.
Linksback? Shit. Het staat er echt op het bord met de opstelling. Gebeurt wel vaker, maar vandaag heb ik er echt geen zin in. Dat gedraaf de hele tijd. Hopelijk spelen ze niet met een echte rechtsbuiten, dan valt het misschien nog mee.
Door het raampje van de kleedkamer zie ik de tegenstander al warmlopen. Nummer 42 speelt rechtsbuiten, zei de trainer, een nieuwe speler van hun. Ik zie hem rustig in een rondootje staan. Zijn techniek is zo te zien niet buitengewoon goed, misschien dat het allemaal nog meevalt. Het is wel een lange neger, hopelijk is hij niet zo snel.
Hopelijk sta ik laatste man vandaag, dan hoef ik niet zoveel te rennen. Op inzicht kan ik veel goedmaken, sta altijd op de juiste plek. Ja, zo hou ik het nog wel een paar seizoenen vol.
Linksback? Shit. Het staat er echt op het bord met de opstelling. Gebeurt wel vaker, maar vandaag heb ik er echt geen zin in. Dat gedraaf de hele tijd. Hopelijk spelen ze niet met een echte rechtsbuiten, dan valt het misschien nog mee.
Door het raampje van de kleedkamer zie ik de tegenstander al warmlopen. Nummer 42 speelt rechtsbuiten, zei de trainer, een nieuwe speler van hun. Ik zie hem rustig in een rondootje staan. Zijn techniek is zo te zien niet buitengewoon goed, misschien dat het allemaal nog meevalt. Het is wel een lange neger, hopelijk is hij niet zo snel.
vrijdag 10 juni 2011
Oranje
Hij zei dat ze eigenlijk gewoon hetzelfde als wij zijn, die jongens van het Nederlands elftal. Ik knikte.
Ook wij waren met de selectie in het buitenland geweest. Londen weliswaar, geen Zuid-Amerikaanse clubs, maar toch. En al waren wij daar niet voor twee vriendschappelijke potjes, onze herinneringen aan het reisje zullen hetzelfde zijn als die van Johnny, Erik, Dirk, Klaas, Greg, Luuk, Edson en Eljero wanneer zij terugdenken aan Zuid-Amerika met Oranje.
Want sinds gisteren weten we dat die jongens precies hetzelfde doen als wij. Ook gewoon een biertje, ook gewoon een dansje wagen, en proberen wat contact te krijgen met de locals, zeg maar.
En ook in Oranje hebben ze jongens die wat aan de kant staan, jongens die een klein succesje boeken, jongens die slap staan te ouwehoeren aan de bar, en de partyjongens.
Bij ons dus geen verontrustende discussies ("Zo worden we geen Europees Kampioen!", "Dat kan toch niet?!", "Voorbeeldfunctie!"). Bij ons is het de hoop die prevaleert: ze zijn net als wij joh! Het kan allemaal nog, dat haasje.
Ook wij waren met de selectie in het buitenland geweest. Londen weliswaar, geen Zuid-Amerikaanse clubs, maar toch. En al waren wij daar niet voor twee vriendschappelijke potjes, onze herinneringen aan het reisje zullen hetzelfde zijn als die van Johnny, Erik, Dirk, Klaas, Greg, Luuk, Edson en Eljero wanneer zij terugdenken aan Zuid-Amerika met Oranje.
Want sinds gisteren weten we dat die jongens precies hetzelfde doen als wij. Ook gewoon een biertje, ook gewoon een dansje wagen, en proberen wat contact te krijgen met de locals, zeg maar.
En ook in Oranje hebben ze jongens die wat aan de kant staan, jongens die een klein succesje boeken, jongens die slap staan te ouwehoeren aan de bar, en de partyjongens.
Bij ons dus geen verontrustende discussies ("Zo worden we geen Europees Kampioen!", "Dat kan toch niet?!", "Voorbeeldfunctie!"). Bij ons is het de hoop die prevaleert: ze zijn net als wij joh! Het kan allemaal nog, dat haasje.
zondag 22 mei 2011
Good trip/bad trip
"Het voetbal, de drank, de drugs en de dood", zo heet het stuk van Willem Vissers en Marcel van Lieshout in de Volkskrant van zaterdag. Een kampioenswedstrijd van een team van RKAVIC uit Amstelveen eindigt, na een rondvaart, eten en stappen en een vechtpartij, met een in het nauw gedreven agent die de aanvoerder doodschiet. Ik kom uit Amstelveen, had pas ook een kampioenswedstrijd, een rondvaart en een feest.
Het was een gewoon team, staat in de krant, vijfde klasse, hoogopgeleide jongens. Ook wij werden dronken op die avond. Geen drugs, dat niet, geen cocaïne.
Zondag was ik op het Museumplein, en ook daar waren ze, de doorgesnoven eikels middenin de euforie. Ook daar waren de vrolijke dronkaards en de vervelende dronkaards, de dolgelukkigen en de ruziezoekers.
Het ligt allemaal dicht bij elkaar blijkbaar, het voetbal, het feest, de drank, de drugs en de dood, maar waarom eigenlijk?
Het was een gewoon team, staat in de krant, vijfde klasse, hoogopgeleide jongens. Ook wij werden dronken op die avond. Geen drugs, dat niet, geen cocaïne.
Zondag was ik op het Museumplein, en ook daar waren ze, de doorgesnoven eikels middenin de euforie. Ook daar waren de vrolijke dronkaards en de vervelende dronkaards, de dolgelukkigen en de ruziezoekers.
Het ligt allemaal dicht bij elkaar blijkbaar, het voetbal, het feest, de drank, de drugs en de dood, maar waarom eigenlijk?
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
