Amkar Perm - FC Terek Grozny (live)

Het is het internettijdperk. Alles is live te volgen. Overal.

Tot voor kort wisten we nauwelijks dat er in Rusland gevoetbald werd, nu volg ik achter de pc live hoe het Gullit vergaat. Ik heb nog net geen beelden opgezocht via een haperige stream, omdat ik bang ben vreemd aangekeken te worden in een computerzaal van de universiteitsbibliotheek – mensen die langslopen en zien dat ik de thuiswedstrijd van Amkar Perm live volg, tegen FC Terek Grozny.

Dus heb ik een live-scorebord open staan. In de rechteronderhoek van het scherm. Ideaal rustmoment tijdens de studie.

De stand zal verklappen hoe ver Gullit inmiddels in zijn stoel is weggezakt, hoe ver hij zijn kraag heeft opgetrokken. De cijfers zullen laten zien hoe een spartelende Gullit aan zijn einde komt.

Of misschien loopt het anders. Staat er straks nul-één op het schermpje en zit Gullit fier overeind. Een nul en een twee en Gullit zal gaan staan voor de dug-out. Een nul en een drie en Gullit zal zich omdraaien naar het publiek, waar zijn baas zit, en gebaren maken: 'Wat had je nou, mafkees? Hier heb je drie punten.'

Wat er ook gebeurt, de cijfers zullen vertellen dat Gullit vanavond nog afreist naar Amsterdam.

Er is geen houden meer aan, daar in Grozny.

UPDATE: Gullit heeft verloren, 0-1. Doelpunt in de 90e minuut. Een eigen doelpunt. Gullit: "Als ik had gewonnen, had het denk ik niet zoveel uitgemaakt."

Even Apeldoorn bellen

Pff, slecht geslapen vannacht. Misschien had ik ook niet zo lang in de pub moeten blijven hangen. En wat minder moeten eten. Ik moet sowieso minder eten, bedenk ik me elke keer als ik in de spiegel kijk. Nou ja, eigenlijk moet het allemaal kunnen, vind ik. Hier en daar een biertje en een sigaretje, zoveel kwaad kan dat niet. En ik heb mijn sporen wel verdiend, al 13 seizoenen Premier League. Onderaan in de Premier League weliswaar, maar toch.

Hopelijk sta ik laatste man vandaag, dan hoef ik niet zoveel te rennen. Op inzicht kan ik veel goedmaken, sta altijd op de juiste plek. Ja, zo hou ik het nog wel een paar seizoenen vol.

Linksback? Shit. Het staat er echt op het bord met de opstelling. Gebeurt wel vaker, maar vandaag heb ik er echt geen zin in. Dat gedraaf de hele tijd. Hopelijk spelen ze niet met een echte rechtsbuiten, dan valt het misschien nog mee.

Door het raampje van de kleedkamer zie ik de tegenstander al warmlopen. Nummer 42 speelt rechtsbuiten, zei de trainer, een nieuwe speler van hun. Ik zie hem rustig in een rondootje staan. Zijn techniek is zo te zien niet buitengewoon goed, misschien dat het allemaal nog meevalt. Het is wel een lange neger, hopelijk is hij niet zo snel.

Oranje

Hij zei dat ze eigenlijk gewoon hetzelfde als wij zijn, die jongens van het Nederlands elftal. Ik knikte.

Ook wij waren met de selectie in het buitenland geweest. Londen weliswaar, geen Zuid-Amerikaanse clubs, maar toch. En al waren wij daar niet voor twee vriendschappelijke potjes, onze herinneringen aan het reisje zullen hetzelfde zijn als die van Johnny, Erik, Dirk, Klaas, Greg, Luuk, Edson en Eljero wanneer zij terugdenken aan Zuid-Amerika met Oranje.

Want sinds gisteren weten we dat die jongens precies hetzelfde doen als wij. Ook gewoon een biertje, ook gewoon een dansje wagen, en proberen wat contact te krijgen met de locals, zeg maar.

En ook in Oranje hebben ze jongens die wat aan de kant staan, jongens die een klein succesje boeken, jongens die slap staan te ouwehoeren aan de bar, en de partyjongens.

Bij ons dus geen verontrustende discussies ("Zo worden we geen Europees Kampioen!", "Dat kan toch niet?!", "Voorbeeldfunctie!"). Bij ons is het de hoop die prevaleert: ze zijn net als wij joh! Het kan allemaal nog, dat haasje.

Good trip/bad trip

"Het voetbal, de drank, de drugs en de dood", zo heet het stuk van Willem Vissers en Marcel van Lieshout in de Volkskrant van zaterdag. Een kampioenswedstrijd van een team van RKAVIC uit Amstelveen eindigt, na een rondvaart, eten en stappen en een vechtpartij, met een in het nauw gedreven agent die de aanvoerder doodschiet. Ik kom uit Amstelveen, had pas ook een kampioenswedstrijd, een rondvaart en een feest.

Het was een gewoon team, staat in de krant, vijfde klasse, hoogopgeleide jongens. Ook wij werden dronken op die avond. Geen drugs, dat niet, geen cocaïne.

Zondag was ik op het Museumplein, en ook daar waren ze, de doorgesnoven eikels middenin de euforie. Ook daar waren de vrolijke dronkaards en de vervelende dronkaards, de dolgelukkigen en de ruziezoekers.

Het ligt allemaal dicht bij elkaar blijkbaar, het voetbal, het feest, de drank, de drugs en de dood, maar waarom eigenlijk?

Identiteitscrisis

Theo Janssen naar Ajax. Dat kan niet. Dat klopt niet. Dat is het einde van de wereld. Theo Janssen, de rokende, bierdrinkende, net te dikke middenvelder uit Arnhem met die bolle, doorleefde kop, die tatoeages en dat schitterende linkerbeen.

Ik ben zo iemand die denkt dat hij niet alleen fan is van een club omdat zijn opa dat ook al was, maar ook, en vooral, vanwege de identiteit van de club. Maar wat is die identiteit dan, vragen de Maxima’s onder u zich af. Dat klinkt als een heel moeilijke vraag. Maar dat is het niet, althans: dat wás het niet. Voor mij niet in ieder geval.

Ajax: kijkt neer op alle andere clubs –nationaal en internationaal-, technisch begaafde mannetjes, spelen mooi positiespel, winnen veel, hebben veel geluk en krijgen steun van een vijfde colonne aan scheidsrechters, journalisten en uitgerangeerde prominenten en talkshowhosts. Typische Ajacieden: Suurbier en Krol, Kluivert, Van Gaal, Richard Witschge, Ibrahimovic, Sneijder, Vertonghen. En Jack van Gelder, al ontkent hij het nog zo hard.

PSV: tikkeltje saai, provincieclub, suikeroompje Philips en de Braziliaanse connectie, presteert goed tegen de kleintjes, mede door de gemoedelijke sfeer op het trainingscomplex, maar wordt ondanks de volle prijzenkast niet voor vol aangezien in Nederland buiten Eindhoven en in de rest van de wereld. Typische PSV’ers: Van Raaij, Waterreus, Ooijer, Vogel, Willy en René van de Kerkhof, De Bilde en Degreyse, Manolev, Engelaar en Doedelzak. En Fred Rutten, dus die mag blijven.

Feyenoord: volksclub, harde werkers, antihelden en cultfiguren, minderwaardigheidscomplex, trouwe fans die niet kunnen eten als het slecht gaat, veel verliezen en weinig winnen. Typische Feyenoorders: Van Hanegem, Been, Kiprich, De Wolf, Bosvelt, Kuyt en nou vooruit, De Vrij en Fer. En Van Beukering, maar dan ietsje beter.

Zet Theo Janssen nu eens bij één van deze clubs.

Dat bedoel ik nou.

Door Jochem

Tranen

Ik zag spelers met tranen in de ogen. De spelers van Sporting Braga. Zojuist hadden ze de finale van de Europa League verloren. De medailles die om hun nek werden gedaan, konden het verdriet niet stoppen. Een jaar lang strijden voor een prijs. Met de beker langs de kant, op een sokkel, werd er verloren.

Ook ik heb wel eens gehuild om een nederlaag, dacht ik toen. Het was na de finale van een internationaal toernooi. We verloren, roemloos met 3-0. En heel eventjes moest ik huilen. Natuurlijk niet zo als mijn teamgenootjes, maar toch.

En er was natuurlijk de WK-finale. Enfin.

Maar toen ik Braga zag treuren, moest ik denken aan een andere sportploeg die ik die avond zag in het journaal.

Acht mannen, in een pak. Tranen vloeiden. Ze liepen niet op een sportveld, maar in een bomvolle kerk. Samen tilden zij een kist. Ze hadden meer verloren, dan er ooit te verliezen valt.

Dakloos

Een grote man met een grote snor draagt een grote doos met groene shirtjes. Hij lacht, en terecht, want het is een mooie dag. Hij heeft de organisatie van de Dutch Homeless Cup geholpen, althans de halve finale vandaag in Leiden. Net is in de laatste wedstrijd van de dag het team uit Eindhoven finaal afgedroogd door een stel baltovenaars uit Den Haag. Niet zo gek ook, het team uit Den Haag is titelverdediger en vertegenwoordigde Nederland vorig jaar al op het WK voor dak- en thuislozen, toen in Rio de Janeiro. Ik denk dat ze dit jaar weer gaan winnen, dan mogen ze naar Parijs. Mooi, maar misschien is als je dakloos bent elke stad wel hetzelfde, ik weet het niet.

De man met de snor heb ik niet zien voetballen, maar ik denk dat hij wel dakloos is, hij heeft zo'n blik in zijn ogen. Hij komt uit Irak of die omgeving denk ik, al kan ik er volledig naastzitten. Je hoort altijd van die verhalen van asielzoekers die in hun eigen land chirurg waren en nu een schoolplein vegen. Misschien was deze man ook wel iets belangrijks, en helpt ie nu wat met shirtjes dragen. Hij lijkt er niet onder te lijden. Ik denk eens na over mijn eigen werk, en hoe ik ook altijd nog in het Leiden van Irak een voetbaltoernooi kan helpen organiseren.

Een geruststellende gedachte.